Οργανωμένος τουρισμός

Οργανωμένος τουρισμός δεν είναι μόνο οι διακοπές τύπου all inclusive. Οργανωμένος τουρισμός είναι κάθε είδους ταξίδι που διοργανώνεται από άλλους κι όχι απ' αυτόν που θα κάνει το ταξίδι. Το λυπηρό στην όλη φάση δεν είναι μόνο η υπεραξία που κερδίζεται από τα τουριστικά πρακτορεία, αλλά ιδιαίτερα στην περίπτωση all inclusive διακοπών ο τουρίστας σπάνια βγαίνει από το ξενοδοχείο του να δει ο,τιδήποτε άλλο στο μέρος όπου έχει ταξιδέψει. Έχω γνωρίσει άτομο από βόρεια ευρώπη που έχει πάει τρεις φορές σε διακοπές all inclusive σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο σε συγκεκριμένο ελληνικό νησί, και δεν έχει βγει καμία φορά από το ξενοδοχείο εκτός από τη διαδρομή από και προς το αεροδρόμιο.

Οι προσφορές σε διακοπές τύπου all inclusive, πραγματικά συμφέρουν σε σχέση με φασεις που έχεις να πάρεις αεροπορικά εισιτήρια + ξενοδοχεία (της τάξης των 30-50 ευρώ το βράδυ, που είναι το φτηνότερο που μπορείς να βρεις σε ελληνικό νησί το καλοκαίρι). Αυτό είναι που ζητάνε οι τουρίστες, να χαλαρώσουν και να δουν ήλιο με τον πιο βολικό τρόπο. Οι προσφορές σε πακέτα all inclusive συμφέρουν και τους ιδιοκτήτες ξονοδοχείων, γιατί οι τουρίστες από κει, απ' το ίδιο το ξενοδοχείο θ' αγοράσουν τα σουβενίρ, τους χυμούς, τα ποτά, τα παγωτά τους. Άρα στο όνομα του χρήματος μένουν κι οι δύο πλευρές ευχαριστημένες. Βέβαια οι τουρίστες δεν ξέρουν τι χάνουν μένοντας επί δυο βδομάδες στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου, πάνω στις ξαπλώστρες και μέσα στις πισίνες.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι ότι τα all inclusive πακέτα πάντα αφορούν γιγάντια ξενοδοχεία που έχουν χτιστεί πάνω σε εδάφη καταπατημένα και αποψιλωμένες δασικές εκτάσεις που πολλές φορές έχουν προκύψει από πυρκαγιές. Για τα ξενοδοχεία αυτά συνήθως οι άδειες βγαίνουν πολύ εύκολα, αυτά χτίζονται πολύ γρήγορα (σε μερικούς μήνες), ενώ οι αδαείς ντόπιοι συνήθως χαίρονται από τη μία επειδή ξεπουλάνε τη γη τους, κι από την άλλη με το σκεπτικό ότι θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Αυτοί που δίγουρα δε μένουν ευχαριστημένοι είναι οι εργαζόμενοι στο ξενοδοχείο, αλλά αυτό θα απασχολήσει άλλη ανάρτηση.

Επιπλέον, μια που ο τίτλος του post είναι "Οργανωμένος τουρισμός", να θυμίσω ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι. Αν φτάνοντας στον προοορισμό δεν είναι κι όλα οργανωμένα, κερδίζεις την περιπέτεια, καθώς κι αν κουραστείς που δε θα 'ναι όλα οργανωμένα, σίγουρα αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο θα αποθηκεύσεις ενέργεια για όλο το χειμώνα.

hanging in Cuenca

One of the cities that have amazed me the most is Cuenca. It lies in the south of Madrid, Spain. I was there about this time of the year, one year ago. This trip was kind of a pilgrimage. After Toledo, I did not expect that this not so well known place would drive my mind so far away.
Walking and walking, with a lust to see more, to step as far as possible, to hang down the rocks as the Casas Colgadas, where a very impressive museum is situated, el Museo de Arte Abstracto Español. The Casas Colgadas (Hanging Houses) is one of the many medieval buildings in Cuenca that are partly hanging on the rocks of the gauges formed around the main part of the city. If not attentive, one can very easily be found torn in pieces in one of the rivers where the gauges end, about 100 m downwards, i.e. the rivers Júcar on the north and the river Huécar to the south of the city. A reasoning for the buildings hanging above the gauges is unknown.

See, the exact time that one needs it, one finds a representation of one's emotions in nature. Hanging. Hanging thoughts, hanging future, hanging relations. And we hiked and we hiked. Sometimes we could even feel a kind of danger below our footsteps, one step away and we would be falling down the gauge into the rivers. With so much vegetation around, so tall trees, but everything was dry, nude, and we were (or would be made) part of the landscape.

The climate in Cuenca is as in all continental southern european countries. The summers are hard to breathe, hard to live, hard to cope with. Because of the sun, it seems to me that he is bigger southwards, stronger. So shining that it makes it even hard to see, it seems like there is a foam in the atmosphere; it is that everything vaporizes, letting everything dried and everything empty of juices. Arid, as if there's nothing worth to think of.

But you were late, darling.

the memory

I have been keeping a diary since I learnt how to write, after some christmas my parents got me a nice textbook as a present. Apart from reserving my thoughts in the diary as a function of the time passing by, I had the habit to keep various things as souvenirs, in the bottom shelf of my desk, reserving my memory in touchable and visible entities. By the end of the elementary school, with my mind being so easily moulded by the books I read, I decided that I don't need the past, and that I have to get rid of it in order to form the future. Therefore I threw all my memories into the garbage, including all my diaries and all the souvenirs.

This action was irreversible, of course. The things I had thrown away did I never miss. But my past diaries have I regretted throwing away innumerable times, although I was not to admit it until a few years afterwards. Maybe that is to say that the memory is beyond things, that the memory is about words being said or never spoken (loudly). Matter never becomes yours; memory wanders between reality and ideas.

I wish the parents of nowadays still got nice textbooks as presents for their children, instead of mobile phones, clothes, expensive toys. It's like the parents are trying to buy over their children, with all those fancy things, derivatives of the consumistic, capitalistic society. Isn't it?

para la mañana

Να λοιπόν, λέω πως αν δεν έχεις κάποιον ν' αγαπάς βαθιά, να τον πεθυμάς απόλυτα, ακόμα και σαν είναι δίπλα σου, δεν αξίζει. Ναι, λέω λοιπόν πως η νοσταλγία, γι' αυτό που είχες στο παρελθόν και γι' αυτό που επιθυμείς για το μέλλον, η νοσταλγία είναι το πιο δυνατό συναίσθημα. Εμένα, να το πω κι αυτό, είναι εποχές που χάνομαι μέσα στη ρουτίνα, και ξεχνάω, και δε νιώθω τίποτα πια, και κάποτε απελπίζομαι, τι νόημα έχει, και κάποτε πάλι, διαβάζω ένα παλιό γνώριμο στίχο, και τότε συνέρχομαι. Η ποίηση είναι σωτηρία. Ως δια μαγείας, συνέρχομαι, τα δάκρυα στερεύουν, λες και χρειαζόμουν μια πηγή ενέργειας και την πήρα από δυο-τρεις λέξεις. Αλλά για να μιλήσει μέσα σου η ποίηση πρέπει να τη δεις μέσα σ' ένα πλαίσιο, κι αυτό το πλαίσιο το δίνει απόλυτα η αγάπη.

επιλογές

Διάβασα εδώ ένα πραματάκι αληθινό: Η ηθική εξυπηρετεί την εξουσία. Είναι καμουφλάζ της εξουσίας. Ε. Δεν ξέρω μωρέ, τι είναι σωστό, αυτό που το χωρίζει μια λεπτή γραμμούλα απ' το λάθος. Να γίνει αυτοσκοπός να έρχεσαι σε αντίθεση με τις επιταγές της κοινωνίας; Κι άμα τύχει να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο δυνατότητες, απ' τις οποίες και οι δύο κατά κάποιον τρόπο εξυπηρετούν την όποια εξουσία; Μήπως πρέπει να ζυγιάσεις ποια απ' τις δύο επιλογές εξυπηρετεί περισσότερο το καθεστώς; Και πού θα τη βρεις την αλάνθαστη ζυγαριά; Μήπως το καλύτερο είναι να μη διαλέξεις τίποτα απ' τα δύο, να πάρεις το δισάκι σου στον ώμο, και να χαθείς, εκεί όπου οι επιλογές δε θα είναι τόσο περιορισμένες;

Και τι κέρδισες;

Και σιγά σιγά θυμάσαι και τον αέρα, αυτόν τον απίστευτο, και τη μουσταλευριά, τα τρία μανταλάκια που χρειάζονται στο κάθε ρούχο για να μην το πάρει ο άνεμος, τα κρυφά τσιγάρα, τα φανερά τσιγάρα, τις σκέψεις που οργιάζουν και δεν έχεις πού να τις πεις. Κι ας είναι δίπλα σου όλοι που αγαπούσες, κι αυτοί που έφυγαν, κι αυτοί δίπλα σου είναι, στο στενάκι από πίσω, στην παραλία τη γυμνή, στα βράχια τ' άγρια, σε περιμένουν, πόσο ακόμα... για πόσο ακόμα...

Κι αυτά που δεν έκανες, γιατί ήθελες να φύγεις, και τι κέρδισες, τι κέρδισες, που θέλεις να ξενιτευτείς σ' ένα νησί άγνωστο τώρα, τι κέρδισες, τον Αλ, θυμάσαι, τον κρητικό λυράρη, το φίλο το φιλόσοφο, και πιο πίσω, τα σοκάκια, που 'παιζες κρυφτό τις νύχτες, που 'ταν πιο ασφαλείς οι κρυψώνες. Και αργότερα τα φλερτ, τα ποδήλατα, τα μηχανάκια με βροχή, και μούσκεμα εσύ, να ονειρεύεσαι. Και τι κέρδισες; Κάτι χαρτιά και πολλή νοσταλγία, να 'χεις να θυμάσαι.

Καλέ μου, εσύ πού να βρίσκεσαι... Πάμε γι' άλλα. Στη μεγαλούπολη, στην ουρανούπολη, εκεί κοντά, μπερδεύονται οι θύμησες, και δεν ξέρεις πια αν αυτά που θυμάσαι τα φαντάστηκες μόνο. Και οι λόγοι μπερδεύονται, κι αυτοί, σα να μιλάς γι' άλλα μου φαίνεται...

μετά τον Αύγουστο

Είναι περίεργο, μετά από τόσα χρόνια, πόσο λίγο αλλάζουν τα πράγματα. Αλλά πάλι, νομίζω πως αύριο θα το σκέφτομαι υπό διαφορετικό πρίσμα, σαν όλα να 'χουν αλλάξει. Ο καιρός πως αρχίζει να κρυώνει, πώς αρχίζει να φεύγει ο κόσμος απ' το νησί, κι εγώ 10 χρόνια πιο μεγάλη, όλα ίδια κι όλα διαφορετικά.

Είναι η εποχή που γεννάνε τα ζουζούνια. Τα 'χα ξεχάσει αυτά. Τα κουνούπια πεθαίνουν, κάποια είδη πεταλούδας γεννούν, η σαιζόν βρίσκεται στο σημείο όπου φεύγουν οι νέοι κι έρχονται οι γέροι, αλλά πάραυτα οι τουρίστες αραιώνουν, έρχεται άλλος κόσμος, οι φοιτητές, οι δάσκαλοι.

Είδα πριν καμιά βδομάδα την καθηγήτρια που μ' είχε αποβαλλει επειδή είχα διαφορετική άποψη απ' αυτή στο θέμα της έκθεσης. Είχα απογοητευτεί τότε, ήταν η πιο νέα καθηγήτρια, μόλις πρέπει να 'χε προσληφθεί κι εξορίστηκε σ' ακριτικό νησί. Έλεγα είναι δυνατόν, να αποβάλλεις μαθητή επειδή έχει διαφορετική άποψη στην έκθεση, όπου υποτίθεται σου δίνουν κατευθύνσεις στο πώς να αναπτύσσεις τη σκέψη σου με επιχειρήματά... Αλλά αυτό που μας έδιναν στην πραγματικότητα ήταν κατευθύνσεις στο πώς να αναπτύσσεις τη δική τους σκέψη με δικά τους επιχειρήματα.

Σάμπως αυτή η τύπισσα ήθελε να επιβάλλει την άποψή της; Πρόβατο ήταν κι αυτή, το πιο υπάκουο. Ένας πομπός για να μεταφέρει επάξια τις κραταίες γνώμες στα παιδιά, που στη λαχτάρα τους να μπούνε στο πανεπιστήμιο (και να ευχαριστήσουν έτσι οικογένεια-περιφέρεια και το προσωπικό τους εγώ), παπαγάλιζαν ότι τους δινόταν.

Τελοσπάντων. Γυρίζω στα δικά μου. Είδα πολλούς και σε κάθε νέα χαιρετούρα εγώ να γυρνάω στη φίλη μου "Θύμισέ μου ποιος ήταν αυτός που χαιρέτησα". Αρχίζω να ξαναγνωρίσω τον κόσμο που σκάει μύτη στο νησί μετά τον Αύγουστο. Σαν πρωτόγνωρο μου φαίνεται. Θα συνεχίσω τα μπάνια μέσα στο χειμώνα όπως και παλιά, δυο βήματα το σπίτι μου απ' τη θάλασσα. Όπως παλιά αλλά εγώ πάλι είμαι άλλη από τότε. Πόσο άλλη, θα δείξει.

... τα φαλακρά βουνά μας

Για μένα, παρά την ηλικία της που έιναι κάτι παραπάνω από σεβάσμια, σε πείσμα των φαλακρών βουνών της, η Ελλάδα δεν σταματά να ξανανθίζει, να πρασινίζει, τη στιγμή που η Ευρώπη, τόσο περήφανη για τα τεχνολογικά της επιτεύγματα, βαλτώνει, γερνάει, πάει προς τα πίσω.

Για να με καταλάβεις, το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να ξαναδιαβάσεις ή να διαβάσεις τον Κολοσσό του Μαρουσιού του Χένρυ Μίλλερ. Μου το υπόσχεσαι;

Jean-Marie Drot, L'île

Στο υπόσxομαι. Και δεν είν' η πρώτη φορά που το 'χω υποσχεθεί στον εαυτό μου...

Life is circular

Life is circular... you know? Every time, over and over again... It feels like being a fugitive, every time. Every time I reach a new place, I immediately think of the time I will leave. It's not that I'm not happy with my life, it's only a way to cope with it ...I guess... Starting with very small things, trying not to keep material memories, i.e. souvenirs of places and people, so that when I move my staff will not have grown more, how can I pack all those things...

I don't like things that take space, I don't like people taking my space, finally we are alone, lonely souls wandering around the same feelings, the same people, even if they seemingly are never the same, time changes and is changed, space changes, the persons themselves change, but again you are always surrounded by the same kind of staff, you know?

There is a self-masochism kind of thing here, you complain but keep doing the same things, the same mistakes, the people that you get to love or hate are like clones of those ones you have loved or hated in the past, or clones of those ones who are far away, and though, everything changes but you don't see it, everything is repeated but you don't see it, except for when it's long gone...

And your mistakes, the way you have to hurt people, to get annoyed by people, and then you go away, as if everything is automatically explained, understandable, but other people are not you, we are always alone. Why does the society makes us believe that being alone is a curse and not THE FREEDOM? How? The biggest curse is being stupid and not knowing it. The biggest curse is not being a freak ...I'm not sure what I'm talking about...

Αλλαγή πλώρης

Η ζωή στο Πόρτο ποτέ δε μ' ενθουσίασε. Σε γενικές γραμμές ζω εδώ τα τελευταία δυόμισι χρόνια, αν και στην πραγματικότητα λόγω επαγγελματικών ταξιδιών και διακοπών, δεν έχω κάτσει συνολικά πάνω από 14-15 μήνες. Και έχω αλλάξει οχτώ διαμερίσματα, μόνη ή με συγκατοίκους. Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να παραπονιέμαι που υποχρεώνομαι να ταξιδεύω τόσο, αλλά στο βάθος πιστεύω ότι είμαι τυχερή, αφενός επειδή γνωρίζω τόσους διαφορετικούς τόπους-ανθρώπους-κόσμους, κι αφετέρου επειδή θα είχα σιχαθεί τη ζωή μου σ' αυτό το μέρος για τόσο καιρό χωρίς αλλαγές.

Από την άλλη σε συζητήσεις με φίλους έχω αποθέσει την άποψη ότι τα τόσο συχνά ταξίδια δεν αφήνουν περιθώρια για σχέσεις στενές. Αναπόφευκτα όμως γνωρίζω άτομα και συνδέομαι μαζί τους, ακόμα κι αν δεν τους βάζω στο ίδιο επίπεδο με τους παιδικούς μου φίλους, μόνο και μόνο επειδή εκείνοι είναι πιο πολύ "εγώ" παρά "φίλοι". Πολλές φορές άλλωστε σκέφτομαι, ότι ο κάθε άνθρωπος με τον οποίο συνδέομαι έχει διαφορετικό ρόλο, δε μιλάω μ' όλους για όλα, δεν κάνω με τους πάντες τα πάντα, κι αυτό είναι κάτι που γίνεται χωρίς να το προσχεδιάζεις.

Άλλωστε το νησί, κακά τα ψέματα, είναι λίγο σα φυλακή, έτσι τό 'νιωθα όταν ήμουν έφηβη και γύρευα να φύγω. Οι φίλοι που 'χουν μείνει εκεί για πάντα δύσκολο να μπουν στην δική μου ψυχοσύνθεση, να μπουν στα παπούτσια μου και να δουν τον κόσμο με τα δικά μου μάτια. Ακόμα πιο λυπηρό όμως μου φαίνεται να μην μπορούν να φανταστούν τη ζωή στο νησί οι άλλοι, οι περαστικοί της πορείας μου. Γι' αυτό λέω πως οι παιδικοί μου φίλοι είναι εγώ: γιατί ο τρόπος κι ο τόπος που μεγάλωσα καθορίζει πιο πολύ το είναι μου, παρά οποιαδήποτε άλλη εμπειρία ή γνώση είχα.

Λοιπόν, το συμβόλαιό μου λήγει στα τρία χρόνια, τον επόμενο Σεπτέμβρη, αυτό το ήξερα απ' την αρχή. Ποτέ δε μου πέρασε απ' το νου να κάνω αίτηση για ανανέωση του συμβολαίου μου, η ζωή εδώ με μελαγχολεί. Το σχέδιο ήταν ότι πάω διακοπές το καλοκαίρι, και επιστρέφω να ολοκληρώσω τη δουλειά μου και να πακετάρω, και βρρρουουουμμμ - πάμε γι' άλλα! Χθες σε μία συζήτηση με το συνεργάτη μου, αναφέρθηκε η περίπτωση μετά τις διακοπές να πάω να συνεχίσω στο Παρίσι ή ακόμα και στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του συμβολαίου μου.

Άστραψε ο ουρανός μεμιάς! Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι θα 'ταν η πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια που θα μπορούσα να περάσω τα γενέθλιά μου στο νησί μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους (τι σημαίνει "δικοί μου άνθρωποι";). Αμέσως μετά συνήλθα: κι οι φίλοι εδώ; Όλοι ήξεραν ότι δε μου μένει πολύς καιρός, αλλά σ' ένα μήνα...; Συνειδητοποίησα πως βρίσκονται εδώ πολύ περισσότερα πράγματα και σχέσεις που αξίζουν απ' όσο νόμιζα. Συνειδητοποίησα πως το Πόρτο είναι κι αυτό λίγο δικό μου πλέον, λίγο δική μου πατρίδα, ακριβώς για το λόγο ότι οι δρόμοι του αποτελούν αναμνήσεις για μένα, και στους ανθρώπους του περιέχονται άτομα που αγαπώ.

Δεν ξέρω πως θα πάει, πάντως σήμερα σκεπτόμενη λίγο πιο καθαρά, λέω πως θα προσπαθήσω να τα καταφέρω να φύγω μια ώρα αρχίτερα. Όχι πια γιατί το Πόρτο δε μ' ενθουσιάζει, αλλά επειδή η στασιμότητα είναι πηγή αρρώστιας, κι εγώ πρέπει να προχωρήσω Σ' ΆΛΛΑ. Και το Πόρτο θα το επισκέφτομαι στο μέλλον, όπως όλες τις πόλεις απ' τις οποίες πέρασα κι αναπόφευκτα αγάπησα, γιατί έγιναν πατρίδες μου για κάποια περίοδο.

Στοκχόλμη, Δεκέμβρης 2007

Όμορφη πολή, καθαρή, οργανωμένη, τόσο, που σκέφτηκα, να, ιδανική πόλη να ζεις, για μένα και για άλλους, σα λύκους της στέπας. Σκέφτομαι κατόπιν, πως ίσως οι δυσκολίες της ζωής να την κάνουν πιο όμορφη, και ίσως να βαριόμουνα πιο έυκολα και πιο πολύ κι από τώρα οι τάσεις φυγής μου να σήκωναν δικό τους μπαϊράκι, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Είναι πόλη σκοτεινή, ειδικά αυτή την εποχή κι όσο προχωράει ο χειμώνας. Ασυνείδητα πάντα σκεφτόμουν πως ήταν πιο αργά απ' όσο ήταν στην πραγματικότητα, λογαριάζοντας πότε σταμάτησε να έχει φως στους όμορφους δρόμους. Ήταν η πρώτη μου φορά που είχα φτάσει τόσο βόρεια.

Δε χρειάζεται ν' αναφέρω πόσο δυνατές βρίσκω τις εικόνες με τα ξερά κλαδιά των φυλλοβόλων δέντρων...

Νυχτερινό παράθυρο στα κανάλια της Στοκχόλμης, λατρεύω τις πόλεις με νερό, νερό πολύ. Γεννήθηκα και μέχρι που έφυγα απ' το πατρικό σπίτι ζούσα περίπου 100 μέτρα απ' τη θάλασσα, δη.

Τα τρένα που έρχονται και φεύγουν, μ' όλους τους περαστικούς της ζωής. Και νερό, πολύ νερό, θαλασσινό νερό αναμιγμένο με το γλυκό των ποταμών που πηγάζουν απ' τα βόρεια βουνά.

Αλλά το σκοτάδι... Δεν ξέρω πως θα ήταν δυνατό να ζήσω με την απώλεια του φωτός, εγώ που τ' αγαπώ τόσο... Όμορφη πόλη πάντως, μελαγχολική, ακόμα κι αν μέρα δεν υπάρχει.

Μες στη χαρά, πώς φτιάχνουν οι βόρειοι λαοί τη χαρά, χωρίς φως; Από τι παίρνουν δύναμη; Χωρίς φως; Μόνο με τις γενναιόδωρες παροχές του κοινωνικού κράτους; Ποια είναι η πηγή ενέργειάς τους;

Όμορφος καθαρός ουρανός, αλλά σκοτάδι, άνθρωποι στο δρόμο, ζωή, φώτα τεχνητά, μαγαζιά, ψώνια... Αλλά μαύρος ο ουρανός...

Τελοσπάντων, μάλλον πρέπει να ξαναπαώ την άνοιξη ή ακόμα καλύτερα το καλοκαίρι, όπου λίγο βορειότερα ακόμα θα έχω και το μεταμεσονύχτιο ήλιο, αλλά και στη Στοκχόλμη ακόμα στην πραγματικότητα δε σκοτεινιάζει εντελώς. Και μέρες όλο φως τότε!

τα νέα μας

Μετά από ένα μήνα να ταξιδεύω απ' τη μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη, λέω πως η ταλαιπωρία είναι τρόπος να γεμίζω τη φαινομενικά άδεια ζωή μου. Αναμένοντας να επιστρέψω στην Ελλάδα μετά από ένα χρόνο... Έβγαλα εισιτήριο τέσσερις μήνες πριν, και στην κάθε στραβή λέω στον εαυτό μου "basta, calma, στις 12 ιουλίου θα σαι και πάλι εκεί". θα είναι 40 μέρες, η πιο μακρά παραμονή μου στην Ελλάδα από τότε που έφυγα. Και θα πάω, και θα επισκεφτώ τους πάντες που δεν έχω δει για πάνω από χρόνο, απ'τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη, για να καταλήξω εκεί στο νότο. Το δικό μου νότο.

Για την ακρίβεια τον τελευταίο χρόνο δεν έχω κάτσει σε μία πολή για μεγαλύτερο διάστημα του ενός μήνα. Σα τσιγγάνα. Μόνο που εγώ περιτριγυρίζω τον κόσμο μόνη. Δύσκολα διατηρείς σχέσεις, hobby, συνήθειες όταν ζεις έτσι. Γνώρισα τελευταία κάποιον που με καταλαβαίνει, γιατί διαβαίνει μια παρόμοια ζωή. Συμφώνησαμε να μην πούμε πολλά και σοβαρά μέχρι την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε. Υπάρχει μια αλήθεια σ' αυτούς τους σύντομους έρωτες, μια ειλικρίνεια που δύσκολα βρίσκεις στις απλές συνηθισμένες σχέσεις. (Μα θα μου πεις τώρα, ποια είναι η σχέση που μπορείς να την αποκαλέσεις συνηθισμένη, με τι κριτήρια, και με τι μπορείς να τη συγκρίνεις;) Ακόμα και σ' αυτούς τους έρωτες της μιας βραδιάς, τους μεθυσμένους, που σου ζητούν χωρίς να περιμένουν...

... the mad ones

[...] I shumbled after as I've been doing all my life after people who interest me, because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes 'Awww!' What did they call such young people in Goethe's Germany?

Jack Kerouac, "On the road"

νοσταλγία

Ήθελα να πω, πως εκεί που νιωθω σα λες και να μην έχω αισθήματα πια, χαίρομαι που διαβάζοντας απλά ένα κείμενο από την καπετάνισσα, δάκρυσα. Ήμουνα στο γραφείο και βγήκα έξω άρον-άρον, μην τυχόν και με πάρουν είδηση οι συγγράφιοι (η λέξη κλεμμένη από ένα χανιώτη παλιό καλό μου φίλο). Τι να πω; Πώς να εξηγήσω σ' ένα ρώσο κι έναν ισπανό γιατί πλημμύρισαν τα μάτια μου; Δεν ξέρω. Αγαπώ την Ελλάδα γιατί για μένα είναι μια ιδέα κι όχι μια χώρα.

Γυρίζω από τη μια χώρα στην άλλη, και περνάω όμορφα, γιατί ταξιδεύω και γνωρίζω καινούρια πράγματα και συνήθειες κι ανθρώπους. Μ' αρέσει, αλλά η Ελλάδα είναι άλλο πράμα. Σπανίως τυχαίνει να βρω άνθρωπο να μιλήσω ελληνικά κι αυτό είναι το πρώτο που μου λείπει. Αποφεύγω να το διατυμπανίζω ότι είμαι ελληνίδα και νησιώτισσα. Αλλά συναντώ την Ελλάδα παντού κι ας μην το γνωρίζουν αυτοί που την κουβαλούν μαζί τους. Ένας πορτογάλος αστυνομικός με το όνομα Ορέστης στο πέτο του, ο γύρος της Θεσσαλονίκης στις Βρυξέλλες, πειραιώτικες τυρόπιτες στο Saint Germain, δίπλα στο πεδίο του Άρεως στους πρόποδες του πύργου του Eiffel, κοντά στον κήπο του Οδυσσέα.

Χτες πήγα σ' ένα R'n'Bclub κοντά στο Moulin Rouge στη Μονμάρτη. Ο DJ κατέληξε σε oriental μουσική, και ανάμεσα στ' αραβικά τραγούδια πέταξε και μερικά καρασκυλάδικα ελληνικά. In principle, στην Ελλάδα τα σιχαίνομαι αυτά τα τραγούδια, χωρίς ν' αρνιέμαι ότι έχω επανειλημμένα διασκεδάσει σε μαγαζιά που παίζουν τέτοια μουσική. Εχθές το βράδυ ενέτειναν τη νοσταλγία μου, και μου έδωσαν άλλον έναν λόγο ν' αγαπώ την Ελλάδα των τριών ηπείρων.

Παρεπιπτόντως, να θυμίσω στον εαυτό μου, πως είχα δει πολύ παλιά δει μια ταινία με τη Jodie Foster, "Little Man Tate" τη λέγανε, στην οποία είχε αναφερθεί μια φράση: "Είσαι ευτυχισμένος εκεί όπου όλοι σου φαίνονται διαφορετικοί". Δεν την πολυκαταλάβαινα, αλλά αποτυπώθηκε στο μυαλό μου, αν και την ταινία δεν τη θυμάμαι. Νομίζω πως πλησιάζω στο να καταλάβω τη φράση αυτή.

Τεσπα, επισυνάπτω την πιο όμορφη μουσική ever: Σωκράτης Μάλαμας, "Δεκέμβρης 1903"σε ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη.

Everything flows?

In spite of the theory of evolution, in spite of the widely known "everything flows" or "everything changes" ή "τα πάντα ρει" by Heracleitos. I know all these things. I have no doubt of their validity, I even don't have or cannot find a word against them. There are some things that last. Things that seem unchanged through time and space. I know they do change and evolve. But I'm happy to find them back, whenever I do, I'm happy to see that I feel the same innocence and serenity and felicity when I am back. In any way.

Despite the troubles, every night seems an adventure. Every night actually lasts long but every night leaves you with a sense of nostalgia that it's already over. This is what happens when the nights are sunny like summer days. Not in terms of light, but in terms of brightness of mind and body.

Κι εδώ έρχεται ένα όμορφο ελληνικό τραγούδι, "Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν". Αφιερωμένο στους παλιούς καλούς μου φίλους, που no matter how much time has passed from the last time we saw each other, we still fit each other like a cretan knife in its leather seath.

miedo

Los que trabajan tienen miedo de perder el trabajo. Los que no trabajan tienen miedo de no encontrar lo. Quien no tiene al hambre, tiene miedo a la comida. Los automovilistas tienen miedo de caminar y los peatones tienen miedo de ser atropelados. Los civiles tienen miedo a los militares, los militares tienen miedo a la falta de armas, las armas tienen miedo a la falta de guerras. Es el tiempo del miedo. Miedo de la mujer a la violencia del hombre y miedo del hombre a la mujer sin miedo. Miedo a los ladrones, miedo a la policía. Miedo a la puerta sin cerradura, al tiempo sin relojes, al niño sin TV, miedo a la noche sin pastillas para dormir y miedo al día sin pastillas para despertar. Miedo a la multitud, miedo a la soledad, miedo a lo que fue y a lo que puede ser, miedo de morir, miedo de vivir...

Eduardo Galeano

...dos viagens do meu amigo querido, Pedro, em torno das montanhas e dos squats e paisagens na península ibérica. Espero que vemos-nos logo.

ilhas

Θέλω αυτό το γέλιο στο χώρο που ζω, είπες. Κι εγώ περιπλανιέμαι. Σε νησιά,

σε μεγαλουπόλεις που μοιάζουν με νησιά,

και σε διαδηλωσεις σα νησίδες ανυπακοής στη ζούγκλα της δυτικής κοινωνίας.

Αλλά τα μέρη φτιάχνονται απ' τους ανθρώπους που ζουν ή που γνωρίζεις σ' αυτά, απ' τις εμπειρίες που ζεις εκεί. Και τ' αγαπάς πιο πολύ ανάλογα με την ένταση των αισθημάτων, ανεξάρτητα απ' το αν είναι καλά ή κακά. Επειδή γίνονται τμήμα του εαυτού σου.

But places are built up of the people who live or you get to know in them, from the experiences you have there. And you love them so much as high is the intensity of the feelings, no matter whether they are good or bad. Because they become a piece of you.

O sol primeiro

After a long time, a lot of nostalgia, which becomes lower and lower day after day, I had a gift from one of my really beloved ones, once upon a time. This was it. He was aware of my paganistic love towards the sun, and that I try to find a sun - or to create a sun or to represent the sun with something - in every field of life. Here comes his shadow. I thought it was a dog in the beginning.

Saudade... Esta palavra portuguesa, ás vezes significa nada, e depois, sozinho, começas de ter só isto para sentir.

Mas não há nenhuma beira. Nós somos os países, e o perfil de nossos corpos é nossas beiras.

travelling

Um squat na Alemanha, numa autocaravana velha. E penso no sonho que tive quando fui criança... A minha casa poder mover-se, como uma autocaravana ou um barco, dia após o dia a acordar numa costa nova...

Viajar não é só ver o novo; também é deixar para trás. Não é só abrir portas; também é fecha-las atrás de ti, nunca regressar. Mas o lugar que deixaste para sempre está lá, para que o possas ver quando fechares os olhos.

Traveling is not just seeing the new; it is also leaving behind. Not just opening doors; also closing them behind you, never to return. But the place you have left forever is always there for you to see whenever you shut your eyes.

Jan Myrdal

Na rua

Η ανάλυση της φωτογραφίας δε μου επιτρέπει περισσότερα... Κάτι about the borders, which allow - i invent here - people be distinguished from the neighbours, while the real difference is between over and under...

E... police creates the terrorism of the state... Τέλος! What do you want to make out of speaking? Να ελευθερώσεις την πολιτεία απ' τους τυράννους...

I don't know how each one of us defines the state, but there will always be tyrans when there is a government. The old idea of the boss (or the one governing) being always corrupted...

Σκατά πολιτική!