micro/macro

There are times that no matter the quantity of things that have happened, there is really nothing to say. Everybody makes his/her own conclusions, each one kept for oneself, and each one of those conclusions alone microscopically does not make any change in the way the world keeps running. But each one of those opinions/thoughts are not worth nothing. Macroscopically they form the collective consciousness and they DO change the flow of the future.

Now, there are a lot of ways to distinguish the micro- and macro scope of things. Let a single person be the object. A satisfaction the object will get from an action of love, from reading a brilliant book or from the experience of being in a beautiful beach is something that happens here and now, therefore it should be considered as something microscopic. The happiness of being for a period of time with somebody that one loves or the experience of living a life in a beautiful city surrounded by people one appreciates would be a kind of macroscopic happiness (for the given period of time).

If all the people of the surrounding feel the same, then collective happiness is present. The most probable is that this small or big community is macroscopically happy, and the surrounding communities should tend to imitate it. This community can be then considered as a source of happiness.

The sources of happiness jump out of nowhere. Their creation is a result of a process macroscopically seen as a random Brownian motion of the molecules of a gas: the molecules are thought of as moving continuously to random directions. But in reality the creation of outbursts of happiness is due to chaotic dynamics: when the gas movement is explored microscopically, every single movement of a every single molecule is logically explained. And there comes a moment when the positions of the gas molecules have created a pattern, which contains denser areas and areas where the molecules are sparser.

Suppose that the presence of molecules represent the happy people. An area which is dense in molecules is the macroscopically happy community, what above is called as a source of happiness. The sources of happiness should tend to increase the happiness within the community, but also to serve as happiness-expanders, as their surroundings gradually become happier and transferring the collective happiness to the other surrounding communities.

This scheme is fine for me, it sounds completely sane. I cannot but think that this scheme is able to bring about happiness around the globe... until I think of the one human invention that would at least obstruct (if not completely block) the outspread of collective happiness: money.

Even so, let consciousness be in place of happiness. Collective consciousness is one thing that should be able to spread just like the collective happiness, but it cannot be hindered (at east not so easy) by money. Because consciousness is something that as long as it is present, it cannot become absent. It's like knowledge -- one cannot un-do knowledge. And if there is a single thing that seems to spread around the world during the last year is consciousness.

I know it's still too early, but I believe consciousness about who we are, what we are worth and what we really need to be happy increases. I am optimistic in the sense that I believe that all people will become happy at some future time point. I am pessimistic in the sense that I believe that it will happen after my life is over.

Toronto pig summit, June 2010

Wohin man geht, schauen die Schweine aehnlich aus... besonders wenn sie in der Flammen gebrannt werden.

hanging in Cuenca

One of the cities that have amazed me the most is Cuenca. It lies in the south of Madrid, Spain. I was there about this time of the year, one year ago. This trip was kind of a pilgrimage. After Toledo, I did not expect that this not so well known place would drive my mind so far away.
Walking and walking, with a lust to see more, to step as far as possible, to hang down the rocks as the Casas Colgadas, where a very impressive museum is situated, el Museo de Arte Abstracto Español. The Casas Colgadas (Hanging Houses) is one of the many medieval buildings in Cuenca that are partly hanging on the rocks of the gauges formed around the main part of the city. If not attentive, one can very easily be found torn in pieces in one of the rivers where the gauges end, about 100 m downwards, i.e. the rivers Júcar on the north and the river Huécar to the south of the city. A reasoning for the buildings hanging above the gauges is unknown.

See, the exact time that one needs it, one finds a representation of one's emotions in nature. Hanging. Hanging thoughts, hanging future, hanging relations. And we hiked and we hiked. Sometimes we could even feel a kind of danger below our footsteps, one step away and we would be falling down the gauge into the rivers. With so much vegetation around, so tall trees, but everything was dry, nude, and we were (or would be made) part of the landscape.

The climate in Cuenca is as in all continental southern european countries. The summers are hard to breathe, hard to live, hard to cope with. Because of the sun, it seems to me that he is bigger southwards, stronger. So shining that it makes it even hard to see, it seems like there is a foam in the atmosphere; it is that everything vaporizes, letting everything dried and everything empty of juices. Arid, as if there's nothing worth to think of.

But you were late, darling.

ο ναζισμός άγεται από τα παλιά θύματά του

Απέφευγα να εκφέρω άποψη σχετικά με τις θεωρίες συνωμοσίας που υποστήριζαν ότι ολοκαύτωμα των εβραίων ουδέποτε έλαβε χώρα. Δεν ήξερα, και πιστεύω ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος, αν δεν πήρε άμεσα μέρος στα τεκτενόμενα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Τα στοιχεία δείχνουν ότι υπήρξε γενοκτονία, αλλά πάλι κρατώ μια πισινή λόγω της πεποίθησής μου ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές.

Ανεξάρτητα του τι συνέβη στην πραγματικότητα, το επί 1948 ιδρυθέν κράτος του Ισραήλ που επινοήθηκε "έτσι" και αποφασίστηκε από αυτούς που φτιάχνουν την ιστορία. Το εγκατέστησαν δε πάνω στο ήδη υπάρχον κράτος της Παλαιστίνης που έκτοτε έχασε τη νομική του υπόσταση, "έτσι". Σχηματική αναπαράσταση με την εποίκηση των παλαιστινιακών εδαφών με το πέρασμα των τελευταίων εξήντα χρόνων εδώ με κείμενο στα γερμανικά. Το κράτος του Ισραήλ εγκαταστάθηκε στα παλαιστινιακά εδάφη βιαίως και με συγκάλυψη από τη διεθνή κοινότητα, ενώ συρρικνώνει την έκταση της παλαιστίνης συνεχώς, αλλά και τον πληθυσμό της με επαναλαμβανόμενες δολοφονίες.

Επωφελήθηκε βέβαια το Ισραήλ από τις "αντιτρομοκρατικές" εκστρατείες, και ιδίως αυτήν που ξεκίνησε από το χτύπημα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Και παρουσιάζουν την ύπαρξη της φονταμενταλιστικής Χαμάς ως επίφαση για τις εκτελέσεις παλαιστινίων από τον ισραηλινό στρατό. Και λέω ότι πρόκειται για επίφαση γιατί κάθε νοήμων άνθρωπος καταλαβαίνει ότι τα άτομα μπορούν να φτάσουν στα άκρα όταν δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Και κανένα κυρίαρχο κράτος δε θα 'πρεπε να δικαιούται να επιτίθεται σε άμαχο πληθυσμό λόγω τρομοκρατίας. Δυστυχώς βέβαια αυτή η κατάσταση είναι πλέον ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση.

Το Ισραήλ έχει προχωρήσει πολύ πέρα από δολοφονίες παλαιστινίων αμάχων. Ο αποκλεισμός των παλαιστινίων από τον υπόλοιπο κόσμο και το εμπάργκο που έχει εγκαθιδρύσει προς την Παλαιστίνη κάνει τη ζωή ακόμα πιο αφόρητη. Δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν παλαιστινιακά σπίτια που είναι περιτριγυρισμένα από συρματοπλέγματα, αποτελώντας έτσι μέρος της κατάτμησης της Παλαιστίνης. Ένα μωσαϊκό που αποτελείται από τέτοιου είδους κομμάτια γης συνιστά το παλαιστινιακό κράτος στις μέρες μας.

Το προχτεσινό συμβάν της επέμβασης του ισραηλινού στρατού σε κράτη που έπλεαν σε διεθνή ύδατα ήταν ένα μεγαλειώδες αυτογκόλ για το Ισραήλ. Με την επίθεση στα έξι πλοία (τρία από Τουρκία, δύο από Ελλάδα, ένα από ΗΠΑ), τα οποία έφερναν ανθρωπιστική βοήθεια και 600 άτομα διαφόρων εθνικοτήτων αλληλέγγυων προς τους παλαιστίνιων που μαστίζονται με εμπάργκο σε όλα τα εισαγόμενα είδη, από μολύβια και χαρτιά μέχρι θερμοκοιτίδες και γάζες, το Ισραήλ κατάφερε να δείξει στον υπόλοιπο κόσμο τις σαδιστικές διαθέσεις του, κάτι που για δεκαετίες τώρα οι παλαιστίνιοι και αλληλέγγυη προσπαθούσαν να καταδέιξουν αλλά δεν κατάφεραν.

Σε αναμονή περαιτέρω αντιδράσεων από Τουρκία, της οποίας πολίτες πιθανότατα έχουν δολοφονηθεί κατά τη διάρκεια των ισραηλινών επιθέσων προς στο στολίσκο ανθρωπιστικής βοήθειας, το Ισραήλ δεν έχει ακόμα ανακοινώσει ούτε τον αριθμό ούτε τις εθνικότητες των θυμάτων. Οι υπόλοιποι επιβάτες των έξι πλοίων συλλήφτηκαν ή/και απελάθηκαν με τη βία. Μέχρι στιγμής Τουρκία, Σουηδία, Δανία, Αυστρία, Ισπανία, Νικαράγουα και Εκουαδόρ έχουν αποσύρει τις διπλωματικές τους αποστολές (δηλ. εκλεισαν τις πρεσβείες τους) στο Ισραήλ, δηλώνοντας έτσι την αποστροφή τους προς το συμβάν. Η Ελλάδα το μόνο που έκανε ήταν να διακόψει την κοινή με το Ισραήλ στρατιωτική άσκηση στη Μεσόγειο.

Και η Κύπρος, αφού απαγόρευσε στα πλοία να αράξουν στα λιμάνια της καθοδόν για τη Γάζα, φρόντισε να νομιμοποιήσει και την αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ που έληξε με την επίθεση στα πλοία, σύμφωνα με άρθρο του IMC Athens. Η Κύπρος, η οποία χαρακτηρίζεται ως πολύπαθο νησί λόγω της στρατιωτικής κατοχής του βόρειου μέρους της από την Τουρκία πριν 35 χρόνια, με ένα τρόπο παρόμοιο με αυτόν που επιφέρει η κατάτμηση της Παλαιστίνης. Κι οι Ισραηλινοί θερίζουν την Παλαιστίνη με θάνατο, όπως οι ναζί στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δολοφονούσαν τους εβραίους, έτσι και η Κύπρος νομιμοποιεί το Ισραήλ παραβλέποντας ότι παρόμοια με αυτά για τα οποία οδύρονται ότι τους έκαναν οι τούρκοι κάνει το Ισραήλ στους παλαιστίνιους. Αλλά βέβαια, δε θέλουν να χάσουν έναν καλό και πλούσιο σύμμαχο όπως το Ισραήλ.

Τώρα όσον αφορά τα καθεστωτικά τερτίπια, ψήφισε το συμβούλιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ σχετικά με τη διενέργεια ανεξάρτητης διεθνούς έρευνας σχετικά με τις συνθήκες και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη σφαγή των ακτιβιστών από τον ισραηλινό στρατό. Τελικά θα γίνει, αλλά από τις 32 χώρες που ψήφιζαν τρεις ψήφισαν ενάντια στη διενέργεια έρευνας (ΗΠΑ, Ολλανδία, Ιταλία) και εννιά απείχαν της ψηφοφορίας (Βέλγιο, Μπουρκίνα Φάσο, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιαπωνία, Κορέα, Σλοβακία, Ουκρανία και Ηνωμένο Βασίλειο).

Στοκχόλμη, Δεκέμβρης 2007

Όμορφη πολή, καθαρή, οργανωμένη, τόσο, που σκέφτηκα, να, ιδανική πόλη να ζεις, για μένα και για άλλους, σα λύκους της στέπας. Σκέφτομαι κατόπιν, πως ίσως οι δυσκολίες της ζωής να την κάνουν πιο όμορφη, και ίσως να βαριόμουνα πιο έυκολα και πιο πολύ κι από τώρα οι τάσεις φυγής μου να σήκωναν δικό τους μπαϊράκι, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Είναι πόλη σκοτεινή, ειδικά αυτή την εποχή κι όσο προχωράει ο χειμώνας. Ασυνείδητα πάντα σκεφτόμουν πως ήταν πιο αργά απ' όσο ήταν στην πραγματικότητα, λογαριάζοντας πότε σταμάτησε να έχει φως στους όμορφους δρόμους. Ήταν η πρώτη μου φορά που είχα φτάσει τόσο βόρεια.

Δε χρειάζεται ν' αναφέρω πόσο δυνατές βρίσκω τις εικόνες με τα ξερά κλαδιά των φυλλοβόλων δέντρων...

Νυχτερινό παράθυρο στα κανάλια της Στοκχόλμης, λατρεύω τις πόλεις με νερό, νερό πολύ. Γεννήθηκα και μέχρι που έφυγα απ' το πατρικό σπίτι ζούσα περίπου 100 μέτρα απ' τη θάλασσα, δη.

Τα τρένα που έρχονται και φεύγουν, μ' όλους τους περαστικούς της ζωής. Και νερό, πολύ νερό, θαλασσινό νερό αναμιγμένο με το γλυκό των ποταμών που πηγάζουν απ' τα βόρεια βουνά.

Αλλά το σκοτάδι... Δεν ξέρω πως θα ήταν δυνατό να ζήσω με την απώλεια του φωτός, εγώ που τ' αγαπώ τόσο... Όμορφη πόλη πάντως, μελαγχολική, ακόμα κι αν μέρα δεν υπάρχει.

Μες στη χαρά, πώς φτιάχνουν οι βόρειοι λαοί τη χαρά, χωρίς φως; Από τι παίρνουν δύναμη; Χωρίς φως; Μόνο με τις γενναιόδωρες παροχές του κοινωνικού κράτους; Ποια είναι η πηγή ενέργειάς τους;

Όμορφος καθαρός ουρανός, αλλά σκοτάδι, άνθρωποι στο δρόμο, ζωή, φώτα τεχνητά, μαγαζιά, ψώνια... Αλλά μαύρος ο ουρανός...

Τελοσπάντων, μάλλον πρέπει να ξαναπαώ την άνοιξη ή ακόμα καλύτερα το καλοκαίρι, όπου λίγο βορειότερα ακόμα θα έχω και το μεταμεσονύχτιο ήλιο, αλλά και στη Στοκχόλμη ακόμα στην πραγματικότητα δε σκοτεινιάζει εντελώς. Και μέρες όλο φως τότε!

On nationalism

It is hard to get over the propaganda that you receive when you are still an ignorant child, especially through school. It's hard. It is already a triumph when you try to get over it, but very often trying is not enough. So, I regret for all the times I express signs of nationalism, and believe me it is strange, how much I am conscious of it when I'm doing it, and how much I'm regretting it right the same moment.

Let's ban flags and passports

Mexican director Alfonso Cuaron was invited in the Thessaloniki Cinema Festival. Amongst other things, he said also that he is not interested in the nationality of a movie, but its creators, "the cinema makers with strong roots and culture. In times that the illness of nationalism becomes widespread, we have to find common rules that unite us, with the final aim to ban flags and passports." (source).

So, I want to generalize this. Let's ban flags and passports and visas and borders. I read lately a very clarifying book, "On the flag and the nation" (in greek: Σώτη Τριανταφύλλου & Ηλίας Ιωακείμογλου, "Για τη σημαία και το έθνος", Εκδόσεις Μελάνι, 2007, you can find it in this tracker). I characterize it clarifying, because that's what it was for me. A lot of things that I thought from before, but had not really formed them in a reasoning frame.

The flag is an invention, and it is no less invented than nations. Invented in order to be used as additional means to manipulate the masses. In reality, there are no such borders; we are the countries and the profiles of our bodies are our borders (also here).

Como la Columbia grande do começo do seculo, que includiu a Venezuela, o Equador... La Yugoslavia grande até 15 anos atrás, la USSR... I wonder how people can change nationality during their lifetime (usually because of wars invoked by nationalistic hatreds), and still have nationalistic ideas. I don't know... This only makes me think that people are being manipulated... but I don't want to start an anti-capitalistic propaganda now, I kind of made my point, haven't I?

freedom of speech

Η τέχνη βρίσκεται στη μοναδική ικανότητα των ανθρώπων να ταυτιστούν με τον Αλλο.

Ορχάν Παμούκ

Art lies in the unique ability of people to put themselves in someone else's shoes.

Orhan Pamuk

Ferit Orhan Pamuk (Istanbul, 1952) is a turkish novelist, awarded with the Nobel prize in literature in 2006, because "who in the quest for the melancholic soul of his native city has discovered new symbols for the clash and interlacing of cultures (Nobelprize.org). Even if, prizes are never enough for the evaluation of a person.

One year before, in 2005, Pamuk was prosecuted, because of him saying that "30,000 kurds and 1 million armenians were killed in these lands and nobody dares to talk about it" during an interview by a swiss magazine. He was referring to the mass killings of armenians and kurds in Anatolia in 1915. The prosecution was due to a law about "insults to turkishness", which states "A person who, being a Turk, explicitly insults the Republic or Turkish Grand National Assembly, shall be punishable by imprisonment of between six months to three years" (wikipedia). Finally, a few months before the Nobel prize, the charges were dropped.

Pamuk is an excellent writer. He has been a victim of lack of freedom of speech, but let me say this: When the lack of freedom of speech is not so obvious, manhood might be in higher danger. Lack of freedom of speech exists - sometimes even more intense - also in countries where there is no law about "insults to nation-ness". In order to fight such phenomena, the first step to take is to recognize them.

My name is human

Ton Steine Scherben - Mein Name ist Mensch

Ich habe viele Väter, ich habe viele Mütter,
und ich habe viele Schwestern, und ich habe viele Brüder.
Meine Väter sind schwarz und meine Mütter sind gelb
und meine Brüder sind rot und meine Schwestern sind hell.

Ich bin über zehntausend Jahre alt, und mein Name ist Mensch!

Und ich lebe von Licht, und ich lebe von Luft,
und ich lebe von Liebe, und ich lebe von Brot.
Ich habe zwei Augen und kann alles sehn.
Ich habe zwei Ohren und kann alles verstehen.

Wir haben einen Feind, er nimmt uns den Tag,
er lebt von unserer Arbeit, und er lebt von unserer Kraft.
Er hat zwei Augen, und er will nicht sehen.
Und er hat zwei Ohren und will nicht verstehen.

Er ist über zehntausend Jahre alt und hat viele Namen.

Ich weiß, wir werden kämpfen, ich weiß, wir werden siegen,
ich weiß, wir werden leben, und wir werden uns lieben.
Der Planet Erde wird uns allen gehören,
und jeder wird haben, was er braucht.

Es wird keine zehntausend Jahre mehr dauern, denn die Zeit ist reif.

Ton Steine Scherben - Το όνομά μου είναι άνθρωπος

Έχω πολλούς πατέρες κι έχω πολλές μητέρες
Κι έχω πολλές αδερφές κι έχω πολλούς αδερφούς
Οι πατέρες μου είναι μαύροι κι οι μητέρες μου κίτρινες
Κι οι αδερφοί μου είναι κόκκινοι κι οι αδελφές μου λευκές

Είμαι πάνω από δέκα χιλιάδες χρόνων και τ' όνομά μου είναι άνθρωπος
Και ζω απ' το φως και ζω απ' τον αέρα
Και ζω απ' την αγάπη και ζω απ' το ψωμί
Έχω δυο μάτια κι όλα μπορώ να τα δω
Έχω δυο αυτιά κι όλα μπορώ να τα καταλάβω.

Έχουμε έναν εχθρό, αυτός μας κλέβει τη μέρα
Ζει απ' τη δική μας τη δουλειά και ζει απ' τη δύναμή μας
Έχει δυο μάτια και δεν θέλει να δει
Κι έχει δυο αφτιά, μα δε θέλει να καταλάβει.

Είναι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων κι έχει πολλά ονόματα.

Ξέρω, θα πολεμήσουμε, ξέρω, θα νικήσουμε
ξέρω, θα ζήσουμε και θ' αγαπηθούμε
Ο πλανήτης γη θα ανήκει σ' όλους μας
Κι ο καθένας θα έχει αυτό που χρειάζεται

Και δε θα μας πάρει δέκα χιλιάδες χρόνια γιατί η ώρα έφτασε

Για τις κινητοποιήσεις σχετικά με την παιδεία

Μετά τα γεγονότα της περασμένης Πέμπτης στην Αθήνα... Χαίρομαι που κάτι γίνεται εκεί... και λυπάμαι που δεν είμαι εκεί να πάρω μέρος. Νομίζω πως δεν είναι πολλά μέρη στον κόσμο όπου ο κόσμος προσπαθεί ν' αντισταθεί ακόμα. Δεν ξέρω πώς, αλλά δεν έχω δει εκεί που χω πάει. Η κυβέρνηση κι η αστυνομία δεν είναι χειρότερες στην Ελλάδα απ' οπουδήποτε αλλού, παντού τα ίδια σκατά θέλουν να μας χώνουν στο κεφάλι, παντού η εξουσία προσπαθεί να κοντρολάρει όσο το δυνατόν περισσότερο.

Στην ελλάδα διαμαρτυρόμαστε για το γεγονός ότι θέλουν να άρουν το πανεπιστημιακό άσυλο, ενώ αλλού δεν ξέρουν καν τι είναι. Πρέπει να εξηγήσεις τι σημαίνει ο όρος, δεν καταλαβαίνουν και πρέπει να εξηγήσεις το σκοπό στον οποίο εξυπηρετει την κονωνία. Βλέπεις αστυνομικούς να ρχονται για καφέ στην καφετέρια του πανεπιστημίου, για να ρίξουν καμιά φοιτητριούλα – κι αυτές κολακεύονται και 'πέφτουν'. Μάμα μία – την πρώτη φορά που το είδα κόντεψα να ξεράσω!

Δεν ξέρω αν η συνείδηση του κόσμου είναι πιο ευαίσθητη λόγω της σχετικά πρόσφατης δικτατορίας, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι αυτό, μιας και υπάρχει χώρα της Ευρώπης όπου η δικτατορία έλειξε επίσης το 1974 αλλά οι άνθρωποι εκεί, μαλθακοί. Μιλάω για την Πορτογαλία. Όχι πως θεωρούν πως ζουν σ' έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, αλλά δεν ενδιαφέρονται. Δε μιλάνε μεταξύ τους για πολιτικά θέματα, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις.

Λοιπόν, επίσης γνωρίζω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των διαδηλωτών είναι νέοι, και θα πουν κάποιοι πως η νεότητα συμβαδίζει με το να θες ν' αλλάξεις τον κόσμο, κι ότι καθώς μεγαλώνει κανείς και καθώς βολεύεται, χάνει κάθε ενδιαφέρον για διαδηλώσεις και για αγώνες. Πιστεύω όμως πως το πόση διάθεση έχεις να αντισταθείς στην εξουσία δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Ίσως ξεκινάει σε νεαρή ηλικία αλλά αν μείνει εκεί δεν είναι παρά μία μάσκα, για να φανείς cool.

Θα πουν επίσης κάποιοι πως κάποιοι παίρνουν μέρος καθοδηγούμενοι απ' τα κόμματα. Θα συμφωνήσω. Να συμπληρώσω όμως πως κατά μία έννοια η αντιεξουστικές ομάδες των πανεπιστημίων είναι αυτές που υποχρεώνουν τα κόμματα της βουλής πολλές φορές να ακολουθήσουν στο δρόμο. Αυτό γίνεται κατά ένα τρόπο παρόμοιο με αυτόν, όπου το ΠΑΣΟΚ άλλαξε πλεύση στη διαδικασία αλλαγής του νόμου για το εκπαιδευτικό συστημα. Το ΠΑΣΟΚ έβλεπε ότι η μπάλα θα έπαιρνε και το ίδιο (μαζί με τη ΝΔ) όταν το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας διαφωνούσε με την εγκαθίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Έτσι ακολούθησε τα κόμματα της αριστεράς στην καταψήφιση του νόμου.

Φανταστείτε λοιπόν τι θα γινόταν αν για παράδειγμα στις διάφορες πανελλαδικές διαδηλώσεις για την παιδεία δεν έπαιρνε μέρος μπλοκ του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ γνωρίζει πως σίγουρα οι αντιεξουσιαστικές ομάδες θα κατέβουν στην πορεία, δείχνοντας ένα πρόσωπο πιο κοντά σ' αυτά που θέλει ο μέσος έλληνας. Το ΚΚΕ όμως - και ο Συνασπισμός και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο πλέον προσπαθεί να αρπάξει κάποιο μέρος των αριστεριστών – δε θέλει να εμφανιστεί μακρινό στον κόσμο. Οπότε παίρνει μέρος.

Θέλω να σημειώσω πως σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω πως το εκπαιδευτικό σύστημα στην ελλάδα είναι καλό. Δεν πάω παραπέρα, μόνο αναφέρω τα χρήματα που κατασπαταλούνται στην παραπαιδεία και στα φροντιστήρια, όχι μόνο για να μπεις στο πανεπιστήμιο, αλλά έχω ακούσει για φροντιστήρια και στο δημοτικό, ακόμα και για πανεπιστημιακά μαθήματα.

Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι που επιτρέπει τέτοια έκτροπα, κι ίσως όχι μόνο αυτό το ίδιο, αλλά το πολύ μικρό ποσοστό του ΑΕΠ που δίνεται απ' την όποια κυβέρνηση στην παιδεία. Το εκπαιδευτικό σύστημα λοιπόν δεν είναι καλό, πρέπει να αλλάξει. Αλλά υπάρχουν κάποια καλά σημεία, που φυσικά πρέπει να 'ναι τα τελευταία στα οποία να απευθυνθούν στη διαδικασία βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος, αφού έχουν διορθώσει όλα τ' άλλα (!): Όπως το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, καθώς και ότι δεν υπάρχουν δίδακτρα στα κρατικά πανεπιστήμια. Ότι τα βιβλία δεν αγοράζονται αλλά προσφέρονται στους φοιτητές, και ότι στη συνέχεια δεν αναγκάζεται κανείς να πουλήσει τα βιβλία αφού περάσει το εκάστωτε μάθημα.

Την Παρασκευή συζητούσα με δύο έλληνες που ζουν χρόνια στο Παρίσι. Το πρώτο που ανέφεραν ήταν η φωτιά στον άγνωστο στρατιώτη μπροστά στη βουλή. Και λέγανε πως, μπουρδέλο η ελλάδα. Μπήκα στη μέση, είπα αστυνομικοί ήταν που έβαλαν τη φωτιά. Λένε πως δεν έχει σημασία και πως αυτοί που δημιουργούν τα επεισόδια, το κάνουν επειδή δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, τίποτα να χάσουν. 61 συλλήψεις είναι λίγες; Το ξύλο που έφαγαν; Τα χημικά που τα 'χαν έτοιμα οι μπάτσοι και δηλητηριάζουν το κορμί σου;

Τι ζόρι τραβάς για τον άγνωστο στρατιώτη; Και στην τελική αν δεν θέλουμε να χουμε άγνωστους στρατιώτες, ας σταματήσουν οι πολέμοι, ας σταματήσουν οι εικονικές αερομαχίες, ας δοθούν στην παιδεία τα λεφτά που δίνουμε σε πολεμικό υλικό. Τα λεφτά του λαού, που αν κάνεις μια δημοσκόπηση, θα δεις πόσοι λίγοι πιστεύουν ότι αποδίδουν σε τίποτα τα λεφτά που δίνει το κράτος (εμείς) σε όπλα, αεροπλάνα και καραβανάδες.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς κυβέρνηση, χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα στους χάρτες. Χωρίς αστυνομίες, χωρίς κανέναν να προσπαθεί να σου επιβάλλει πώς να ζεις, πώς να σκέφτεσαι και πώς να εκφράζεσαι. Χωρίς νόμους και κανόνες, γιατί πίστη μου είναι πως η φύση έχει την ιδιότητα να αυτοοργανώνεται και να δημιουργεί ευτυχία. Ακόμα και στον άχαρο κόσμο-μπουρδέλο που βρισκόμαστε τώρα, πιστεύω πως αν αφηνόμασταν ελεύθεροι, πραγματικά ελεύθεροι, μετά από κάποιες παλινδρομήσεις θα καταλήγαμε στην κατάσταση ισορροπίας, που είναι η ομορφιά. Στον ουτοπικό μου κόσμο η παιδεία ήταν το υπέρτατο αγαθό, και προστατεύοντας την, θα προστατεύαμε την ύπαρξή μας. Ας είναι έτσι και στην πραγματική ζωή.

νοσταλγία

Ήθελα να πω, πως εκεί που νιωθω σα λες και να μην έχω αισθήματα πια, χαίρομαι που διαβάζοντας απλά ένα κείμενο από την καπετάνισσα, δάκρυσα. Ήμουνα στο γραφείο και βγήκα έξω άρον-άρον, μην τυχόν και με πάρουν είδηση οι συγγράφιοι (η λέξη κλεμμένη από ένα χανιώτη παλιό καλό μου φίλο). Τι να πω; Πώς να εξηγήσω σ' ένα ρώσο κι έναν ισπανό γιατί πλημμύρισαν τα μάτια μου; Δεν ξέρω. Αγαπώ την Ελλάδα γιατί για μένα είναι μια ιδέα κι όχι μια χώρα.

Γυρίζω από τη μια χώρα στην άλλη, και περνάω όμορφα, γιατί ταξιδεύω και γνωρίζω καινούρια πράγματα και συνήθειες κι ανθρώπους. Μ' αρέσει, αλλά η Ελλάδα είναι άλλο πράμα. Σπανίως τυχαίνει να βρω άνθρωπο να μιλήσω ελληνικά κι αυτό είναι το πρώτο που μου λείπει. Αποφεύγω να το διατυμπανίζω ότι είμαι ελληνίδα και νησιώτισσα. Αλλά συναντώ την Ελλάδα παντού κι ας μην το γνωρίζουν αυτοί που την κουβαλούν μαζί τους. Ένας πορτογάλος αστυνομικός με το όνομα Ορέστης στο πέτο του, ο γύρος της Θεσσαλονίκης στις Βρυξέλλες, πειραιώτικες τυρόπιτες στο Saint Germain, δίπλα στο πεδίο του Άρεως στους πρόποδες του πύργου του Eiffel, κοντά στον κήπο του Οδυσσέα.

Χτες πήγα σ' ένα R'n'Bclub κοντά στο Moulin Rouge στη Μονμάρτη. Ο DJ κατέληξε σε oriental μουσική, και ανάμεσα στ' αραβικά τραγούδια πέταξε και μερικά καρασκυλάδικα ελληνικά. In principle, στην Ελλάδα τα σιχαίνομαι αυτά τα τραγούδια, χωρίς ν' αρνιέμαι ότι έχω επανειλημμένα διασκεδάσει σε μαγαζιά που παίζουν τέτοια μουσική. Εχθές το βράδυ ενέτειναν τη νοσταλγία μου, και μου έδωσαν άλλον έναν λόγο ν' αγαπώ την Ελλάδα των τριών ηπείρων.

Παρεπιπτόντως, να θυμίσω στον εαυτό μου, πως είχα δει πολύ παλιά δει μια ταινία με τη Jodie Foster, "Little Man Tate" τη λέγανε, στην οποία είχε αναφερθεί μια φράση: "Είσαι ευτυχισμένος εκεί όπου όλοι σου φαίνονται διαφορετικοί". Δεν την πολυκαταλάβαινα, αλλά αποτυπώθηκε στο μυαλό μου, αν και την ταινία δεν τη θυμάμαι. Νομίζω πως πλησιάζω στο να καταλάβω τη φράση αυτή.

Τεσπα, επισυνάπτω την πιο όμορφη μουσική ever: Σωκράτης Μάλαμας, "Δεκέμβρης 1903"σε ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη.

ilhas

Θέλω αυτό το γέλιο στο χώρο που ζω, είπες. Κι εγώ περιπλανιέμαι. Σε νησιά,

σε μεγαλουπόλεις που μοιάζουν με νησιά,

και σε διαδηλωσεις σα νησίδες ανυπακοής στη ζούγκλα της δυτικής κοινωνίας.

Αλλά τα μέρη φτιάχνονται απ' τους ανθρώπους που ζουν ή που γνωρίζεις σ' αυτά, απ' τις εμπειρίες που ζεις εκεί. Και τ' αγαπάς πιο πολύ ανάλογα με την ένταση των αισθημάτων, ανεξάρτητα απ' το αν είναι καλά ή κακά. Επειδή γίνονται τμήμα του εαυτού σου.

But places are built up of the people who live or you get to know in them, from the experiences you have there. And you love them so much as high is the intensity of the feelings, no matter whether they are good or bad. Because they become a piece of you.

O sol primeiro

After a long time, a lot of nostalgia, which becomes lower and lower day after day, I had a gift from one of my really beloved ones, once upon a time. This was it. He was aware of my paganistic love towards the sun, and that I try to find a sun - or to create a sun or to represent the sun with something - in every field of life. Here comes his shadow. I thought it was a dog in the beginning.

Saudade... Esta palavra portuguesa, ás vezes significa nada, e depois, sozinho, começas de ter só isto para sentir.

Mas não há nenhuma beira. Nós somos os países, e o perfil de nossos corpos é nossas beiras.

Knife on the bone

• Think of all this being a lie.
• I do.
• Ehm, then how can't you stand still and watch the movie?
• Because I'm putting my self into the character's shoes, and the screamings inside of me are like newborn children, slaughtered, they writhe in the front step of silence.
• But we said, this is not reality.
• The character, yes, it's not real. But can soul be a lie? What are you talking about now, you don't understand...
• Fine. Even if it was so, that one, the character of the role, you do not know him. What's your problem?
• A big problem for good. And if you had your fucking eyes open, you would have the same problem. That other one... is always me.

from mindstripper

Na rua

Η ανάλυση της φωτογραφίας δε μου επιτρέπει περισσότερα... Κάτι about the borders, which allow - i invent here - people be distinguished from the neighbours, while the real difference is between over and under...

E... police creates the terrorism of the state... Τέλος! What do you want to make out of speaking? Να ελευθερώσεις την πολιτεία απ' τους τυράννους...

I don't know how each one of us defines the state, but there will always be tyrans when there is a government. The old idea of the boss (or the one governing) being always corrupted...

Σκατά πολιτική!

Multi-national meetings

Yesterday I was in a dinner with some people from my portuguese class. Uma grega, um iraniano, um alemão. Perfect. With the german guy we usually speak in english, the iranian man has lived in Germany for a lot of years, my iranian kenntnis is not very good, and of course none of them spoke greek! Finally we had a conversation in a mixture of portuguese and german. Especially for me, who has not been using german for years, it was very difficult but I found it extremely fascinating.

What I mean, is that, in the same way that I believe people from different countries, cultures and ideas have to mix their lives, in exactly the same way I find the mixture of languages very interesting. And that is one of those things that I am trying to do in this blog. (Actually, a friend told me a few days ago that he finds it - a multi-lingual blog - very sexy! I still have to figure out exactly what he meant by this...)

I remember this myth about the babel tower, this legend. I don't believe the language is a barrier for the people to communicate with each other (of course, there is always the body language!), instead I find it a temptation, to make the person who is next to you understand what you are trying to express out of your innerside. Anyway there are a lot of people speaking my mother language, with whom I find it impossible to talk, whereas a lot of times, by chance, I meet people coming from completely different cultures who are able to understand a lot more than what I actually say to them with words.

After all, the spoken language is not the only way to express yourself and communicate with other people. There is always the art, being a part of our lives, all forms of art, and people from all over the world and of all existing mother languages - together with their varieties - create things, which one can adore, hate, use with no limit in his/her culture or language or religion or color of the skin.

Até já!

Depois a chuva

Μετά τη βροχή

Ήθελα να πω τόσα πολλά μα δεν υπήρχαν λέξεις. Σε σένα, στον εαυτό μου. Πώς να εκφράσεις με λόγια τη μοναξιά. Και μετά ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο. Όμως τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα, πιο ψηλά.

Κι όμως, τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη...

Το παιχνίδι λέει ν' αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο. Να λές ό,τι θες, να κάνεις ό,τι σου κατέβει.

Nach dem Regen

Ich wollte so viele Dingen sagen, aber ich habe die Woerter nicht gefunden. Dir, mir. Wie kann man die Einsamkeit mit Woerter ausdruecken? Aber die Voegel flogen weiter und hocher.

Wahrscheinlich, wie schoen die Erde riecht in der Nacht...

Das Spiel sagt, dass du frei dich lassen musst. Sage was du wuenschest, tue was zu dein Verstand kommt.

Francesinhas

I guess there is no person that has been in Porto, who does not know what a francesinha is. Well, I don't know, maybe because of the fact that I have not been properly trained, as not being a portuense, this dish has made me feel terribly, every time I tasted it. All the three previous times that I have tried it, I couldn't sleep at night. Moreover, my roommate and friend Linda once also had a high temperature after eating a francesinha.

So there was this guy, who said that we only happened to have tried a francesinha in the wrong places. "You cannot expect to taste a real francesinha in a restaurant of a shopping mall!" (Yes, this is another of the problems of Porto - the shopping centers have invaded the people's lives, and the people simply accepted that!) Well, this guy, whatever his name is, well, he was right. Thought we had agreed with Linda that if we had to eat another francesinha again, we would share one - and so we did!

Even so, the insomnia kept on...