"κεντροαριστερά" ή μέλλον

Παρατηρήσατε ότι το ΠαΣοΚ ξαναθυμήθηκε τη λέξη "κεντροαριστερά" μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, ενώ είχε τουλάχιστο δυο δεκαετίες να τη χρησιμοποιήσει;

Τα όρια φαίνεται να 'χουν χαθεί, σβηστεί ή επίτηδες καταστραφεί από αυτούς που τα δημιουργησαν (αυτά η τη ψευδαίσθησή τους). Κέντρο, αριστερά, δεξιά, άκρα (Θα μου επιτρέψετε να θεωρήσω ότι ακροαριστερά δεν υπήρξε ποτέ στο κυνοβούλιο, ούτε το σταλινικό κατάλοιπο υπήρξε τέτοιο, αλλά ούτε και ο ΣυΡιζΑ που οι μεγαλοδημοσιογράφοι επιμένουν να τον αποκαλούν έτσι, επειδή δηλώθηκε ότι θα φορολογηθούν παραπάνω οι μεγάλες περιουσίες και τα μεγάλα εισοδήματα).

Δε μένει παρά να καταλάβουμε ότι το αύριο της ζωής δε θα 'χει να κάνει μ' αυτούς, με κανέναν απ' αυτούς, τίποτα απ' αυτούς δε θα καταφέρει να επιζήσει. Γιατί το αύριο συνοδεύεται από μία προϋπόθεση: ότι θα έχουν υπάρξει αυτοί που θα τους ανατρέψουν.

my first aphorism..

Τον έρωτα και την επανάσταση πρέπει να τα κάνεις μαζί μ' άλλους για να σου αλλάξουν τη ζωή (τη δικιά σου και των άλλων).

You should make love and revolution together with other people so as to change your life (and the life of others).

Μετά από συζήτηση με τον Πετράκη..

para la mañana

Να λοιπόν, λέω πως αν δεν έχεις κάποιον ν' αγαπάς βαθιά, να τον πεθυμάς απόλυτα, ακόμα και σαν είναι δίπλα σου, δεν αξίζει. Ναι, λέω λοιπόν πως η νοσταλγία, γι' αυτό που είχες στο παρελθόν και γι' αυτό που επιθυμείς για το μέλλον, η νοσταλγία είναι το πιο δυνατό συναίσθημα. Εμένα, να το πω κι αυτό, είναι εποχές που χάνομαι μέσα στη ρουτίνα, και ξεχνάω, και δε νιώθω τίποτα πια, και κάποτε απελπίζομαι, τι νόημα έχει, και κάποτε πάλι, διαβάζω ένα παλιό γνώριμο στίχο, και τότε συνέρχομαι. Η ποίηση είναι σωτηρία. Ως δια μαγείας, συνέρχομαι, τα δάκρυα στερεύουν, λες και χρειαζόμουν μια πηγή ενέργειας και την πήρα από δυο-τρεις λέξεις. Αλλά για να μιλήσει μέσα σου η ποίηση πρέπει να τη δεις μέσα σ' ένα πλαίσιο, κι αυτό το πλαίσιο το δίνει απόλυτα η αγάπη.

επιλογές

Διάβασα εδώ ένα πραματάκι αληθινό: Η ηθική εξυπηρετεί την εξουσία. Είναι καμουφλάζ της εξουσίας. Ε. Δεν ξέρω μωρέ, τι είναι σωστό, αυτό που το χωρίζει μια λεπτή γραμμούλα απ' το λάθος. Να γίνει αυτοσκοπός να έρχεσαι σε αντίθεση με τις επιταγές της κοινωνίας; Κι άμα τύχει να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο δυνατότητες, απ' τις οποίες και οι δύο κατά κάποιον τρόπο εξυπηρετούν την όποια εξουσία; Μήπως πρέπει να ζυγιάσεις ποια απ' τις δύο επιλογές εξυπηρετεί περισσότερο το καθεστώς; Και πού θα τη βρεις την αλάνθαστη ζυγαριά; Μήπως το καλύτερο είναι να μη διαλέξεις τίποτα απ' τα δύο, να πάρεις το δισάκι σου στον ώμο, και να χαθείς, εκεί όπου οι επιλογές δε θα είναι τόσο περιορισμένες;

Και τι κέρδισες;

Και σιγά σιγά θυμάσαι και τον αέρα, αυτόν τον απίστευτο, και τη μουσταλευριά, τα τρία μανταλάκια που χρειάζονται στο κάθε ρούχο για να μην το πάρει ο άνεμος, τα κρυφά τσιγάρα, τα φανερά τσιγάρα, τις σκέψεις που οργιάζουν και δεν έχεις πού να τις πεις. Κι ας είναι δίπλα σου όλοι που αγαπούσες, κι αυτοί που έφυγαν, κι αυτοί δίπλα σου είναι, στο στενάκι από πίσω, στην παραλία τη γυμνή, στα βράχια τ' άγρια, σε περιμένουν, πόσο ακόμα... για πόσο ακόμα...

Κι αυτά που δεν έκανες, γιατί ήθελες να φύγεις, και τι κέρδισες, τι κέρδισες, που θέλεις να ξενιτευτείς σ' ένα νησί άγνωστο τώρα, τι κέρδισες, τον Αλ, θυμάσαι, τον κρητικό λυράρη, το φίλο το φιλόσοφο, και πιο πίσω, τα σοκάκια, που 'παιζες κρυφτό τις νύχτες, που 'ταν πιο ασφαλείς οι κρυψώνες. Και αργότερα τα φλερτ, τα ποδήλατα, τα μηχανάκια με βροχή, και μούσκεμα εσύ, να ονειρεύεσαι. Και τι κέρδισες; Κάτι χαρτιά και πολλή νοσταλγία, να 'χεις να θυμάσαι.

Καλέ μου, εσύ πού να βρίσκεσαι... Πάμε γι' άλλα. Στη μεγαλούπολη, στην ουρανούπολη, εκεί κοντά, μπερδεύονται οι θύμησες, και δεν ξέρεις πια αν αυτά που θυμάσαι τα φαντάστηκες μόνο. Και οι λόγοι μπερδεύονται, κι αυτοί, σα να μιλάς γι' άλλα μου φαίνεται...

disgust

Disgusted... Just a little before he goes back to finalize all matters that connect him to the gang, news from there disappoint him even more and create a knot in his heart. He's sorry that such shallow events have made him avoid certain people and places. Maybe they deserved more. Maybe not. Maybe it's that the limits of the things that he is able to handle or that he can stay without reacting are very narrow.

Filthy creatures...

Life is circular

Life is circular... you know? Every time, over and over again... It feels like being a fugitive, every time. Every time I reach a new place, I immediately think of the time I will leave. It's not that I'm not happy with my life, it's only a way to cope with it ...I guess... Starting with very small things, trying not to keep material memories, i.e. souvenirs of places and people, so that when I move my staff will not have grown more, how can I pack all those things...

I don't like things that take space, I don't like people taking my space, finally we are alone, lonely souls wandering around the same feelings, the same people, even if they seemingly are never the same, time changes and is changed, space changes, the persons themselves change, but again you are always surrounded by the same kind of staff, you know?

There is a self-masochism kind of thing here, you complain but keep doing the same things, the same mistakes, the people that you get to love or hate are like clones of those ones you have loved or hated in the past, or clones of those ones who are far away, and though, everything changes but you don't see it, everything is repeated but you don't see it, except for when it's long gone...

And your mistakes, the way you have to hurt people, to get annoyed by people, and then you go away, as if everything is automatically explained, understandable, but other people are not you, we are always alone. Why does the society makes us believe that being alone is a curse and not THE FREEDOM? How? The biggest curse is being stupid and not knowing it. The biggest curse is not being a freak ...I'm not sure what I'm talking about...

ash holes

Lately, as I do very often, I find myself imagining emotions, senses and sensations, which I soon afterwards come up to the decision that they never existed. It is hard to live without dreams, and if you are still on the the way to reach the beginning of accomplishment, one feels empty.

I don't know. Maybe tomorrow I will think that what I'm thinking of tonight is complete bullshit, and my feelings are still there, they make me enlarge time and space to reach people, to do actions, to achieve everything at the same time. But this is the special thing about me, I am moody, and very often I change my mind concerning whether one thing is my illusion or not. And one moment I feel I am in love, and for love it just takes one click of time to ruin everything. I can fall in love for just one moment, and then it takes just one look of the face that one finds stupid, one single action that one says "no, it doesn't fit to me", one single touch that didn't really touch you. And one thinks "oh no I can't have really believed all this, I can't have really..." Yes, I am one of those cursed people who can fall in love with anything for just a few moments, and then try to escape away from everything, just at the moment that they conquered everything. And they are more hurt than they themselves hurt. Just stupid selfish ash holes, as everybody, but not everybody admits it.

freedom of speech

Η τέχνη βρίσκεται στη μοναδική ικανότητα των ανθρώπων να ταυτιστούν με τον Αλλο.

Ορχάν Παμούκ

Art lies in the unique ability of people to put themselves in someone else's shoes.

Orhan Pamuk

Ferit Orhan Pamuk (Istanbul, 1952) is a turkish novelist, awarded with the Nobel prize in literature in 2006, because "who in the quest for the melancholic soul of his native city has discovered new symbols for the clash and interlacing of cultures (Nobelprize.org). Even if, prizes are never enough for the evaluation of a person.

One year before, in 2005, Pamuk was prosecuted, because of him saying that "30,000 kurds and 1 million armenians were killed in these lands and nobody dares to talk about it" during an interview by a swiss magazine. He was referring to the mass killings of armenians and kurds in Anatolia in 1915. The prosecution was due to a law about "insults to turkishness", which states "A person who, being a Turk, explicitly insults the Republic or Turkish Grand National Assembly, shall be punishable by imprisonment of between six months to three years" (wikipedia). Finally, a few months before the Nobel prize, the charges were dropped.

Pamuk is an excellent writer. He has been a victim of lack of freedom of speech, but let me say this: When the lack of freedom of speech is not so obvious, manhood might be in higher danger. Lack of freedom of speech exists - sometimes even more intense - also in countries where there is no law about "insults to nation-ness". In order to fight such phenomena, the first step to take is to recognize them.

untitled

An artist is never ahead of his time but most people are far behind theirs.

Edgar Varese

Για το Μάνο

Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθιά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιος υπήρξα, τι σκέφτηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει τη μελλοντική μου απουσία.

Μάνος Χατζιδάκις (Ξάνθη 1925 - Αθήνα 1994)

Now that I live with myself deeply and absolutely, I want myself to know who I have been, what I have thought, how I lived and what is it that composes my future absence.

Manos Hatzidakis (Xanthi 1925 - Athens 1994)

A mythe

Meaningfulness

Any use of the words 'position' and 'velocity' with an accuracy exceeding that given by [the well-known] equation [quantifying the principle of uncertainty] is just as meaningless as the use of words whose sense is not defined.

Werner Heisenberg, Physical Principles of the Quantum Theory, 1930

Knife on the bone

• Think of all this being a lie.
• I do.
• Ehm, then how can't you stand still and watch the movie?
• Because I'm putting my self into the character's shoes, and the screamings inside of me are like newborn children, slaughtered, they writhe in the front step of silence.
• But we said, this is not reality.
• The character, yes, it's not real. But can soul be a lie? What are you talking about now, you don't understand...
• Fine. Even if it was so, that one, the character of the role, you do not know him. What's your problem?
• A big problem for good. And if you had your fucking eyes open, you would have the same problem. That other one... is always me.

from mindstripper