Ντρέπομαι. Αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκα. Δε χρειάζεται μποϋκοτάζ μόνο στις φράουλες της Μανωλάδας. Σ' ολη την Ελλάδα, και κυρίως σ' αυτό που πουλάει περισσότερο, στις υπηρεσίες τουρισμού. Αυτό φοβούνται, και γι' αυτό βιάστηκαν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα να καταδικάσουν τα γεγονότα. Αυτό που φοβούνται, μ' αυτό πρέπει να χτυπηθούν.
"The greeks should not expect sympathy" says the IMF managing director Christine Lagarde. "I think more of the little kids from a school in a little village in Niger, who get teaching two hours a day, sharing one chair for three of them, and who are very keen to get an education. I have them in my mind all the time. Because I think they need even more help than the people in Athens."
I agree. They can use all the help you might give them. But just thinking of those poor kids in Africa does not help in improving their living conditions. I myself would not be angry with the international interference of the people managing the globe, if they made this little step in minimizing the inequalities: Send money to the poorest african countries. Not lending them money (because we now know of the vicious cycle that the money lent by the IMF draws the people living in the countries that receive them), but removing money from your fat accounts and giving them as property of the poor countries.
Because, Ms. Lagarde, the rich countries are not rich because they have higher abilities: they are rich because they stole the poor countries' wealth of any kind (minerals, nature, labor). The rich countries are not rich because they work harder or are more efficient at their work, but because they had better ways of exploiting the people who do actually work providing goods and services for the rich countries.
Not to mention that the low level of life in Niger and other african countries is largely a consequence of the policies of the IMF and the corruption of their leaders who mostly supported by the western elite. If Ms. Lagarde prefers to help the infrastructure in Niger, she is welcome to do so, instead of giving money to Greece so that it can pay back the french and german banks. But please, Ms. Lagarde, do so! And don't do it in the form of a loan, just give them the money that the rich countries saved by exploiting the poor ones (people and countries).
In fact, I believe that a great step towards world peace would be to form the United States of the World, one universal coin, a unique fiscal and tax system, and all the money of the tax payers would go to building infrastuctures all around the earth, wherever is most needed. This would be really something worth to envisage, and would allow for everybody to cultivate his/her own abilities. On the other hand, the (fiscal etc.) control would be the same for everybody, so corruption would be either in no country or in all of them.
But in the way to unite all the countries on earth, we can simply start from a real union of Europe, where the countries would be politically and fiscally united (and not only economically). So at the same time that the german car manufacturers would have the advantage of exporting their cars to with no border control and taxes, the southern countries would share their hideous debts with the rich northern countries who have multiply taken advantage of the ecomically united european territory.
Μια χώρα πλησιάζει το χάος, μην υπακούοντας στις αγορές,
κι εσείς απομακρύνεστε απ' αυτή που σας έδωσε τις βάσεις
Ό,τι ερεύνησε με το πνεύμα παραδόθηκε σε σας,
πλέον αποδομείται η αξία της σε παλιοσίδερα
Ως φταίχτρα διαπομπεύεται γυμνή, η χώρα δοκιμάζεται,
εκεί που εσείς όφειλατε να της πείτε ευχαριστώ
Χώρα καταδικασμένη στη φτώχεια, ενώ ο πλούτος της
στολίζει τα προστατευμένα μουσεία σας: φυλάτε καλά τη λεία σας
Η δύναμη των όπλων χτύπησε την χώρα που ευλογήθηκε με νησιά,
και σα στολή τραβούσε τον Hölderlin στο ταγάρι της
Μετά βίας πια ανέχεστε τη χώρα αυτή,
ενώ τους συνταγματάρχες της κάποτε σύμμαχους θεωρούσατε
Γη χωρίς δικαιοσύνη, η εξουσία του δικαιούχου
της σφίγγει όλο και πιο πολύ το ζωνάρι.
Η Αντιγόνη σας αψηφά και φοράει μαύρα, σ' όλη τη χώρα
τη λύπη κουβαλά ο λαός και σας φιλοξενεί
Άλλωστε έξω απ' τη χώρα οι συγγενείς κι οι ακόλουθοι του Κροίσου
στοιβάζουν στα θησαυροφυλάκιά σας ό,τι χρυσό και λαμπερό
Πιες επιτέλους, πιες! ουρλιάζουν οι γελωτοποιοί των επιτηρητών
κι όμως ο Σωκράτης σας επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο μέχρι πάνω
Βλαστημάνε για τα κατεχόμενά σας όλοι μαζί οι θεοί
κι ο Όλυμπος γυρεύει να πληρώσει τη βουλιμία σας
Χωρίς ψυχή κι εσύ, Ευρώπη, θα χαθείς αφού απέβαλλες
τη χώρα της οποίας το πνεύμα σ' επινόησε
Dem Chaos nah, weil dem Markt nicht gerecht,
bist fern Du dem Land, das die Wiege Dir lieh.
Was mit der Seele gesucht, gefunden Dir galt,
wird abgetan nun, unter Schrottwert taxiert.
Als Schuldner nackt an den Pranger gestellt, leidet ein Land,
dem Dank zu schulden Dir Redensart war.
Zur Armut verurteiltes Land, dessen Reichtum
gepflegt Museen schmückt: von Dir gehütete Beute.
Die mit der Waffen Gewalt das inselgesegnete Land
heimgesucht, trugen zur Uniform Hölderlin im Tornister.
Kaum noch geduldetes Land, dessen Obristen von Dir
einst als Bündnispartner geduldet wurden.
Rechtloses Land, dem der Rechthaber Macht
den Gürtel enger und enger schnallt.
Dir trotzend trägt Antigone Schwarz und landesweit
kleidet Trauer das Volk, dessen Gast Du gewesen.
Außer Landes jedoch hat dem Krösus verwandtes Gefolge
alles, was gülden glänzt gehortet in Deinen Tresoren.
Sauf endlich, sauf! schreien der Kommissare Claqueure,
doch zornig gibt Sokrates Dir den Becher randvoll zurück.
Verfluchen im Chor, was eigen Dir ist, werden die Götter,
deren Olymp zu enteignen Dein Wille verlangt.
Geistlos verkümmern wirst Du ohne das Land,
dessen Geist Dich, Europa, erdachte.
«Όσο σημαντική και αν είναι η Γαλλία για την πρόοδο της Ευρώπης, δεν είναι αρκετά ισχυρή για να επιβάλει την βούλησή της στις υπόλοιπες μεγάλες χώρες». Την φράση αυτή τη βρήκα στα νέα, ως αναφερόμενη σε άρθρο στη γερμανική εφημερίδα Stuttgarter Zeitung, σχετικά με την άνοδο του Hollande στην προεδρία της Γαλλίας. Αν και δεν κατάφερα να το εντοπίσω στο site της εφημερίδας, δε μου φαίνεται απίθανο να έχει γραφτεί. Δηλ. λένε ξεκάθαρα ότι υπάρχει ο πυρήνας των «μεγάλων» κρατών της ΕΕ, ο οποίος είναι υπεράνω των άλλων κρατών (αλλά και σ' αυτήν ακόμα την ομάδα των δυνατών κρατών, υπάρχει μια ιεραρχία). Όχι πως δεν ήταν φανερό στην πράξη, αλλά θα περίμενε κανείς να επιδεικνύουν μιαν επίφαση ισότητας μεταξύ των κρατών. Δεν κρατάνε πια ούτε τα προσχήματα. Κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν πρέπει να κρατάει τα ηνία της κοινοπολιτείας, όπως θέλουν να παρουσιάζουν την ΕΕ.
«Τα εκλογικά αποτελέσματα στην Ελλάδα δείχνουν ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα», δηλώνει ο Γιούνκερ (πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου), στα νέα. Και ο καταιγισμός δηλώσεων συνεχίζεται ακάθεκτος, με αποκορύφωμα την πρόταση δημοψηφίσματος από τη Μέρκελ στον πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας Παπούλια. Αυτή το διέψευσε, αλλά φυσικά και δεν ήθελε να παραδεχτεί αυτό που όλοι ξέρουν, ότι η Γερμανία θεωρεί δικαίωμά της να παρεμβαίνει στα εσωτερικά των υποδεέστρων χωρών. Φυσικά και το έκανε. Δε θα 'ταν η πρώτη φορά.
Όταν λίγο καιρό μετά την ανάθεση στον Παπαδήμο της πρωθυπουργίας της Ελλάδας, ανατέθηκε στο Μόντι η πρωθυπουργία της Ιταλίας, μία φίλη ιταλίδα απ' το γραφείο κάλεσε σε εορτασμό επειδή η Ιταλία ξεφορτώθηκε τον Μπερλουσκόνι. Φυσικά και δεν πήγα. Τον Μπερλουσκόνι καλώς ή κακώς τον ψήφισε ο ιταλικός λαός. Σε τι δημοκρατία ζούμε; Μπορεί οι λαοί να είναι ανενημέρωτοι, ηλίθιοι, να μη βλέπουν το δάσος αλλά το δέντρο, μπορεί να κάνουν λάθος κρίσεις για όλους τους λάθος λόγους, αλλά έχουν ακόμα το δικαίωμα να διαλέξουν ποιος θα τους καταστρέψει.
Εγώ αυτό που βλέπω να συμβαίνει ειδικά τον τελευταίο μήνα είναι ένας απροκάλυπτος εκβιασμός του ελληνικού λαού από τη γερμανική κυβέρνηση, που ακολουθείται χωρίς προσχήματα από τους αρχηγούς των άλλων ευρωπαϊκών κρατών και τα ΜΜΕ. Ας μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θέλουν το καλό μας τύποι όπως ο Hollande, που μας χαϊδεύουν τ' αυτιά με το να λένε πως θέλουν να βοηθήσουν. Στην ουσία κι αυτοί εκβιάζουν με καλυμμένες τις απειλές: Ψηφίστε αυτόν που θέλουμε για να μείνετε στην οικογένεια. Σε ποια υγιή οικογένεια ορισμένα αδέρφια είναι υποχρεωμένα να δέχονται τους εκβιασμούς των πιο πλούσιων; Και γιατί να υπάρχουν αδέρφια πιο πλούσια απ' τ' άλλα;
Οι άνθρωποι μισούν να τους εκβιάζουν. Και σαν όλα τα παιδιά θα κάνουν το αντίθετο. Έτσι είναι τα πράγματα, τουλάχιστο αν τους έχει μείνει λίγο φιλότιμο, μετά απ' όλη αυτή την επιδρομή στο life style. Δε θέλουμε χάρες από κανέναν. Ούτε θέλουμε τη βοήθειά σας. Οι ανισότητες είναι το πρόβλημα, και η πηγή του είναι η ίδια, ανεξάρτητα με το αν μιλάμε για κράτη πολίτες φύλα φυλές ηλικίες: Αυτοδιάθεση του ατόμου.
Το Μιχαλολιάκο ποιος τον πιάνει πια... H Χρυσή Αυγή έλαβε επισήμως το 7% των ψήφων των ανθρώπων που ψήφισαν κόμματα που μπαίνουν στη βουλή ή το 4.5% του συνόλου της χώρας. Στις πρώτες δηλώσεις του Μιχαλολιάκου μετά την ανακοινώση των αποτελεσμάτων των εκλογών, τα "λεβεντόπαιδά" του όπως τους αποκαλεί, ζήτησαν με την είσοδο του ηγέτη τους να βαρέσουν προσοχή οι δημοσιογράφοι, ως ένδειξη σεβασμού προς το χαρισματικό ηγέτη τους. Αυτοί, σαστισμένοι ίσως στην αρχή, υπάκουσαν. Θα έπρεπε να τους αψηφίσουν και να φύγουν. Όμως δεν το έκαναν. Μπορεί να κάθισαν να δέχονται την προσβόλα ακόμα κι από περιέργεια ή από φόβο, αλλά έτσι αποκαλύπτεται πλέον φανερότατα ότι είναι μαλάκες.
Δε θέλω να μακρυγορήσω σχετικά με το ποιόν των «λεβεντόπαιδων» της ΧΑ, υπάρχουν άπειρα ντοκουμέντα, και μία πολύ καλή ανάλυση και παρουσίασή τους στο IMC Athens. Δε θέλω να πω ούτε και για μεγάλη νίκη της αριστεράς, του ριζοσπαστικού χώρου, ή ό,τι άλλο συνηθίζεται να αναφέρεται πομπωδώς από χτες το βράδυ. Ούτε πως το εκλογικό σώμα έβαλε Χ το δικομματισμό. Η άποψή μου είναι πως αυτό που φάνηκε περισσότερο απ' όλα είναι η οργή του κόσμου, καθώς και ότι η ελληνική κοινωνία έφτασε στο αμήν για να παρουσιάσει τόσο χαμηλά ποσοστά στα κόμματα εξουσίας. Ελπίζω μόνο να διαψευστώ, και να αποδειχτεί ότι οι πολίτες ψήφισαν από συνείδηση, να θυμούνται τους λόγους που τους απέτρεψαν να δώσουν ψήφο σε ΠαΣοΚ/ΝΔ, καθώς και να έχουν καταλάβει ότι το να ψηφίζουν ΧΑ δεν είναι μαγκιά.
Δεν ήξερα πολλά πράγματα για τη ΧΑ. Κάτι εκπομπές, άρθρα, γνωστός που είχε τύχει της περιποίησής τους. Εντάξει, δεν ήθελα κιόλας να ξέρω περισσότερα. Αλλά αυτό που δεν ήξερα και ανακάλυψα μόλις τη μέρα των εκλογών είναι ότι το λογότυπό τους περιέχει το ναζιστικό σύμβολο. Σοκαρίστηκα. Στη Γερμανία «ο αγών μου» του Χίτλερ και το ίδιο σύμβολο είναι απαγορευμένα, και μάλιστα την πρώτη φορά που άκουσα ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι απαγορευμένο το θεώρησα λογοκρισία. Δε φανταζόμουν ότι υπάρχει κάποιος που να αυτοπροβάλλεται μ' αυτό το σύμβολο, όπως δε φαντάζόμουν ότι κάποιος θα λέει «είμαι ναζιστής» και δε θα τον παίρνουν με τις πέτρες. Sorry, ξέχασα, αυτοί δηλωνουν εθνικιστές.
Εγώ πάλι λέω ότι είναι μισάνθρωποι. Μέχρι στιγμής έχουν διαπράξει δύο ειδών επιθέσεις: Σωματικές επιθέσεις σε μετανάστες και αναρχικούς, ίσως και αριστερούς/κομμουνιστές. Λεκτικές επιθέσεις σε γυναίκες, δημοσιογράφους, άλλους πολιτικούς. Εκτιμάται ότι δε συντρέχουν λόγοι ανησυχίας για τους έλληνες εβραίους, δεδομένου ότι αυτή τη στιγμή στόχος της ΧΑ είναι οι μετανάστες. Βέβαια. Οι φασίστες ξέρουν να διαλέγουν τους εχθρούς τους, αυτούς που είναι λιγότερο πιθανό να έχουν την αλληλεγγύη των πολιτών. Γιατί οι πολίτες είναι τόσο βλάκες που δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν ποιος είναι αυτός που τους απειλεί.
Μαθαίνω ότι η σβάστικα δεν ανακαλύφθηκε από τους ναζί σα σύμβολο. Συναντάται σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς σ' όλη τη γη, πρωταρχικά συμβόλιζε τον ήλιο και το νόημά της έχει να κάνει με τη συνέχεια και τη μεταβλητότητα της ζωής, συμβολίζοντας πρόοδο κι ευημερία. Το γεγονός ότι μετά την επέλαση των βαρβάρων συνδέθηκε μ' αυτούς κι η χρήση της αποτέλεσε ταμπού είναι λάθος, εν μέρει γιατί φαίνεται σα να διαλέγουμε τα χειρότερα στη συλλογική μας θύμηση.
Πάντως συνεχίζω να πιστεύω ότι η εξαίρεση της ΧΑ από την προβολή είναι λάθος. Όχι μόνο για να μην υποπέσουμε στην παγίδα της λογοκρισίας, αλλά και γιατί έτσι θα ήταν πιο φανερή η ιδεολογία τους. Τώρα, αν η προβολή της σαθρότητας της ΧΑ δε συνέβαλλε στο να πέσουν τα ποσοστά της ΧΑ στις επόμενες εκλογές (που θα 'ναι βασικά αποτέλεσμα της προβολής των μελών από τα ΜΜΕ χωρίς αντίλογο στα λεγόμενά τους), τότε μάλλον παίρνουμε ό,τι μας αξίζει (στην πλειοψηφία μας τουλάχιστο).
Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη όσον αφορά τα εγκλήματά τους. Κι αφού το επίσημο κράτος δεν κάνει τίποτα σ' αυτή την κατεύθυνση, τουλάχιστο δε θα 'πρεπε να αντιτίθεται σ' αυτούς που το κάνουν, με όποιον έμμεσο και άμεσο τρόπο. Στην ανάγκη και με χρήση βίας. Κι η ανάγκη υπάρχει.
Δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν θα ψηφίσω ούτε τι θα ψηφίσω αν το κάνω. Οι παρακάτω είναι τα σημεία που θα καθορίσουν την επιλογή μου.
Παρατηρήσατε ότι το ΠαΣοΚ ξαναθυμήθηκε τη λέξη "κεντροαριστερά" μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, ενώ είχε τουλάχιστο δυο δεκαετίες να τη χρησιμοποιήσει;
Τα όρια φαίνεται να 'χουν χαθεί, σβηστεί ή επίτηδες καταστραφεί από αυτούς που τα δημιουργησαν (αυτά η τη ψευδαίσθησή τους). Κέντρο, αριστερά, δεξιά, άκρα (Θα μου επιτρέψετε να θεωρήσω ότι ακροαριστερά δεν υπήρξε ποτέ στο κυνοβούλιο, ούτε το σταλινικό κατάλοιπο υπήρξε τέτοιο, αλλά ούτε και ο ΣυΡιζΑ που οι μεγαλοδημοσιογράφοι επιμένουν να τον αποκαλούν έτσι, επειδή δηλώθηκε ότι θα φορολογηθούν παραπάνω οι μεγάλες περιουσίες και τα μεγάλα εισοδήματα).
Δε μένει παρά να καταλάβουμε ότι το αύριο της ζωής δε θα 'χει να κάνει μ' αυτούς, με κανέναν απ' αυτούς, τίποτα απ' αυτούς δε θα καταφέρει να επιζήσει. Γιατί το αύριο συνοδεύεται από μία προϋπόθεση: ότι θα έχουν υπάρξει αυτοί που θα τους ανατρέψουν.
Για να δώσουμε λίγο στα πράγματα την πραγματική τους διάσταση. Φαίνεται ότι από την παρούσα σύσταση της βουλής εκπροσωπείται μόνο το 51% των εγγεγραμμένω στους εκλογικούς καταλόγους. Το υπόλοιπο 49% απείχε (είτε για ιδεολογικούς λόγους είτε δεν μπόρεσε είτε απλά αδιαφόρησε), ή έριξε λευκή ή άκυρη ψήφο, ή ψήφισε κάποιο από τα κόμματα που δεν πιάσανε το 3% επί των έγκυρων ψήφων. Οι ψήφοι δε όλων μαζί των κομμάτων που έμειναν εκτός βουλής είναι περισσότερες από τις ψήφους που έλαβε το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους. Ας δούμε πιο αναλυτικά τι λένε οι αριθμοί.
Και εξηγούμαι. Αντέγραψα τα νούμερα από το υπουργείο εσωτερικών. Υπολόγισα το ποσοστό των ανθρώπων που πήγαν να ψηφίσουν και ψήφισαν οποιοδήποτε κόμμα, συνυπολογίζοντας άκυρα και λευκά (στήλη "στους ψηφίσαντες"), γιατί ούτ' αυτοί λαμβάνονται υπόψιν στην έκφραση των επίσημων ποσοστών. Μετά υπολόγισα το ποσοστό των εν δυνάμει ψηφοφόρων που ψήφισαν το κάθε κόμμα, δηλαδή όλων των εγγραμμένων στις εκλογικές λίστες, συμπεριλαμβάνοντας δηλ. κι αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν (στήλη "στο σύνολο"). Τέλος υπολόγισα το πλασματικό ποσοστό κάθε κόμματος (στήλη "πλασμ. ποσοστό"), διαιρώντας τις έδρες κάθε κόμματος με τις 300 συνολικά.
Η διαφορά του πραγματικού με το πλασματικό ποσοστό (στήλη "διαφορα ποσοστού") λέει αυτό που θα έπρεπε να μας ανησυχεί περισσότερο κι από την άνοδο της ΧΑ: Υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας. Από τους πολίτες που πήγαν και ψήφισαν κάποιο κόμμα, το 19% δεν αντιπροσωπεύεται στη βουλή. Το πρώτο κόμμα, που με την παρούσα σύσταση της βουλής φαίνεται να αντιπροσωπεύει το 36% του εκλογικού σώματος, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 12% του ελληνικού εκλογικού σώματος.
Καταλαβαίνω βέβαια ότι αν κάποιος δεν έχει ρίξει έγκυρη ψήφο σε κόμμα, δε γίνεται να υπολογιστεί στα ποσοστά. Ωστόσο θεωρώ ότι η κατανομή των εδρών θα έπρεπε να λάμβάνει υπόψιν το ποσοστό των πολιτών που δεν έχουν αντιπροσώπευση στη βουλή.
Είναι φανερό ότι αν όντως η πλειοψηφία της χώρας πιστεύει στην κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση, πρέπει εδώ και τώρα να αντιπροσωπεύεται αναλογικά.
Πέραν αυτού, ακόμα κι αν είναι δύσκολο απ' τη μια μέρα στην άλλη να καταργηθεί ο θεσμός των κομμάτων, πρέπει όλοι οι βουλευτές να αφήνονται να διαλέγουν κατά συνείδηση τι θα ψηφίζουν κατά τις διαδικασίες του κοινοβουλίου, χωρίς το φόβο ότι θα διαγραφούν από τα κόμματα με τα οποία εξελέγησαν. Έτσι τα κόμματα θα φροντίζουν να διαλέγουν τους υποψηφίους τους με βάση κριτήρια που έχουν να κάνουν με τις ιδέες τους, κι όχι με βάση του πόσο δημοφιλείς είναι και πόσους ψήφους μπορούν να φέρουν στο κόμμα.
Ταυτόχρονα, θα αναγκαστούν κι οι βουλευτές να μάθουν να έχουν μια ιδεολογία, την οποία θα τηρούν όσο μπορούν, καθώς και να θεωρήσουν ότι μπορούν να ψηφίσουν ελεύθερα. Δε διαφωνώ ότι μπορεί να υπάρχουν πολλές αποχρώσεις της ίδιας ιδεολογίας, αλλά όπως το κοινοβούλιο πρέπει να περιέχει όλες τις φωνές, έτσι και το κόμμα πρέπει να αποτελεί ομάδα που περιέχει όλες τις εκφάνσεις της ιδεολογίας που λέει ότι πρεσβεύει. Τότε θα γίνει εφικτό να μάθουμε όλοι τι μέρος του λόγου είναι ο κάθε βουλευτής και τι συμφέροντα εξυπηρετεί.
Σημειώνω ότι εγώ δεν πιστεύω στην αντιπροσώπευση, αλλά αν η πλειοψηφία θεωρεί ή δε βλέπει πως υπάρχει λόγος για ένα άλλο είδος οργάνωσης της κοινωνίας, ας υπάρχει τουλάχιστο η κατά το δυνατό βέλτιστη μορφή της.
Οργανωμένος τουρισμός δεν είναι μόνο οι διακοπές τύπου all inclusive. Οργανωμένος τουρισμός είναι κάθε είδους ταξίδι που διοργανώνεται από άλλους κι όχι απ' αυτόν που θα κάνει το ταξίδι. Το λυπηρό στην όλη φάση δεν είναι μόνο η υπεραξία που κερδίζεται από τα τουριστικά πρακτορεία, αλλά ιδιαίτερα στην περίπτωση all inclusive διακοπών ο τουρίστας σπάνια βγαίνει από το ξενοδοχείο του να δει ο,τιδήποτε άλλο στο μέρος όπου έχει ταξιδέψει. Έχω γνωρίσει άτομο από βόρεια ευρώπη που έχει πάει τρεις φορές σε διακοπές all inclusive σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο σε συγκεκριμένο ελληνικό νησί, και δεν έχει βγει καμία φορά από το ξενοδοχείο εκτός από τη διαδρομή από και προς το αεροδρόμιο.
Οι προσφορές σε διακοπές τύπου all inclusive, πραγματικά συμφέρουν σε σχέση με φασεις που έχεις να πάρεις αεροπορικά εισιτήρια + ξενοδοχεία (της τάξης των 30-50 ευρώ το βράδυ, που είναι το φτηνότερο που μπορείς να βρεις σε ελληνικό νησί το καλοκαίρι). Αυτό είναι που ζητάνε οι τουρίστες, να χαλαρώσουν και να δουν ήλιο με τον πιο βολικό τρόπο. Οι προσφορές σε πακέτα all inclusive συμφέρουν και τους ιδιοκτήτες ξονοδοχείων, γιατί οι τουρίστες από κει, απ' το ίδιο το ξενοδοχείο θ' αγοράσουν τα σουβενίρ, τους χυμούς, τα ποτά, τα παγωτά τους. Άρα στο όνομα του χρήματος μένουν κι οι δύο πλευρές ευχαριστημένες. Βέβαια οι τουρίστες δεν ξέρουν τι χάνουν μένοντας επί δυο βδομάδες στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου, πάνω στις ξαπλώστρες και μέσα στις πισίνες.
Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι ότι τα all inclusive πακέτα πάντα αφορούν γιγάντια ξενοδοχεία που έχουν χτιστεί πάνω σε εδάφη καταπατημένα και αποψιλωμένες δασικές εκτάσεις που πολλές φορές έχουν προκύψει από πυρκαγιές. Για τα ξενοδοχεία αυτά συνήθως οι άδειες βγαίνουν πολύ εύκολα, αυτά χτίζονται πολύ γρήγορα (σε μερικούς μήνες), ενώ οι αδαείς ντόπιοι συνήθως χαίρονται από τη μία επειδή ξεπουλάνε τη γη τους, κι από την άλλη με το σκεπτικό ότι θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Αυτοί που δίγουρα δε μένουν ευχαριστημένοι είναι οι εργαζόμενοι στο ξενοδοχείο, αλλά αυτό θα απασχολήσει άλλη ανάρτηση.
Επιπλέον, μια που ο τίτλος του post είναι "Οργανωμένος τουρισμός", να θυμίσω ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι. Αν φτάνοντας στον προοορισμό δεν είναι κι όλα οργανωμένα, κερδίζεις την περιπέτεια, καθώς κι αν κουραστείς που δε θα 'ναι όλα οργανωμένα, σίγουρα αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο θα αποθηκεύσεις ενέργεια για όλο το χειμώνα.
Πριν καμιά βδομάδα έλαβα email από υποψήφια βουλευτή. Παλιά τα άφηνα αναπάντητα, αλλά εδώ που έχουμε φτάσει θεωρώ υποτίμηση της νοημοσύνης μου να προσπαθούν να με προσηλυτίσουν με παπάρες. Της έστειλα λοιπόν ένα χορταστικό email, όπου επικεντρώθηκα σε λίγες μόνο από τις βλακείες που αράδιαζε, έχει και ο μαζοχισμός τα όριά του, το 'χω ξαναπεί.
Η εν λόγω κυρία έχει ένα φροντιστήριο στην πόλη καταγωγής μου, για το οποίο καυχιόταν ότι έχει μεγάλα ποσοστά επιτυχίας που δείχνουν ότι είναι αποτελεσματική στη δουλειά της. Της απάντησα ότι αυτό που δείχνει είναι ότι κάνει καλά τη δουλειά της σα γρανάζι του συστήματος να δημιουργεί υπηκόους. Επίσης της πρότεινα αν ήθελε να κάνει τη διαφορά, θα 'πρεπε να ξεκινήσει απ' τα δικά της: Να κάνει σημαία της την υποστήριξη της δημόσιας παιδείας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πολεμήσει την ίδια της την επιχείρηση.
Αν και ζήτησα να μάθω από πού βρήκε τα στοιχεία μου για να στείλει προεκλογικό υλικό, η κυρία υποψήφια όχι μόνο δεν απάντησε σ' αυτό, αλλά και φρόντισε να μάθει τα τηλέφωνά μου. Εγώ δεν απαντώ σε απόρρητα νούμερα, αλλά αυτή ενόχλησε μέχρι και τους γονείς μου (πράγμα που βέβαια με εξόργισε). Αφού είδε κι αποείδε, αποφάσισε να μου απαντήσει μέσω email και πάλι.
Εγώ καμία όρεξη δεν είχα να υποπέφτω σε συζητήσεις με τον αντίπαλο, αλλά το κείμενο που μου έστειλε ήταν προσωπικό και κάθε φράση ήταν και μια πρόκληση. Σημειωτέον ότι το κείμενο, αν και προερχόταν από υποψήφια δεξιάς παράταξης, ήταν μεν γραμμένο στα ελληνικά και με ελληνικούς χαρακτήρες, αλλά χωρίς τόνους, αποστρόφους, σημεία στίξης. Αφού μου εξιστόρησε πόσο δύσκολα κατάφερε να φτιάξει την επιχείρησή της (γιατί δεν είχε υποστήριξη από κανέναν, μπλα μπλα μπλα, ναι, τα ξέρουμε αυτά), έγραψε το εξής θεϊκό: «Δεν θελω να εξαρτωμαι απο αφεντικα γι αυτο εχω δικη μου επιχειρηση.»
Ε εκεί ήταν που είδα το φως το αληθινό (από ήλιο, όχι τίποτα τεχνητό). Ώστε αυτή είναι η δικαιολογία για την εκμετάλλευση πελατών και εργαζομένων; Ότι δε θέλουν να 'χουν αφεντικά πάνω απ' το κεφάλι τους; Ειλικρινά δεν το 'χα φανταστεί. Στο τέλος θα δηλώσουν κι αναρχικοί! Κύριοι επιχειρηματίες! Αποφάσισα να σας ανοίξω τα μάτια κι εσάς: Δεν ξέρω αν θα πέσετε από τα σύννεφα μ' αυτό που θα πω, αλλά κανείς δε θέλει να εξαρτάται από αφεντικά. Την επιχείρηση την έχετε όχι γι' αυτό το λόγο (επειδή είναι κοινός τόπος), αλλά επειδή ακριβώς μπορείτε. Άλλοι που δεν μπορούσαν να εκμεταλλεύονται υπαλλήλους ή/και να παραπλανούν τους πελάτες τους, αυτοί είτε κουτσοπορεύονται μόνοι τους δύσκολα (και σίγουρα δεν δίνουν υποψηφιότητα για τη βουλή) είτε φαλήρισαν.
Το άλλο φοβερό και τρομερό που μου έγραψε ήταν το εξής: «Μη μου μιλας εμενα για δικαιοσυνη τη στιγμη που κρινεις αδικα εναν ανθρωπο που δεν γνωριζεις πως τα καταφερε μεχρι σημερα» Κυρία μου, θα σας ξενίσει αν σας πω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να μιλά για δικαιοσύνη; Και όντως, δε σας γνωρίζω, αλλά εσείς στο προεκλογικό σας υλικό (που στείλατε χωρίς να σας το ζητήσω) με βάλατε στη διαδικασία να το κάνω, και τώρα μάλιστα μου λέτε πως τεχνηέντως διαλέξατε το τι θα συμπεριλάβετε στη διαφήμισή σας και τι ύφος θα χρησιμοποιήσετε, λες κι είμαστε τα πρόβατα που ενθουσιάζονται στην ύπαρξη κάποιου που έβγαλε ένα πανεπιστήμιο. Σας πληροφορώ ότι γνωρίζω αγρότες και υδραυλικούς που αξίζουν περισσότερο από σας να τους γνωρίσει κανείς και να τους εμπιστευτεί.
Τώρα σχετικά με το αν έχει δικαίωμα να μιλά για δικαιοσύνη καποιος που έχει κρίνει άδικα κάποιον άλλο (δηλαδή δεχόμενοι ότι σας έκρινα άδικα), θα σας θυμίσω το ίδιο το δικαστικό σύστημα: Δεχόμαστε στο δικαστή το ενδεχόμενο δικαστικού λάθους, και τον αφήνουμε να συνεχίζει να δικάζει με την προσδοκία ότι επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό. Μπορεί βέβαια να μην έχετε πίστη στο δικαστικό μας σύστημα, αλλά τότε θα 'πρεπε να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι δεν έχετε πίστη στους νόμους και δη στο εκλογικό σύστημα, πράγμα που είναι άτοπο, γιατί πώς αλλιώς θα βάζατε υποψηφιότητα για να εκλεγείτε μ' αυτό;
Να σημειώσω ότι η υποψήφια βουλευτής αυθαίρετα θεώρησε δικαίωμά της να μου απευθύνεται στον ενικό, ενώ εγώ εξαρχής της απευθύνθηκα στον πληθυντικό. Μισώ τον "ευγενικό" πληθυντικο, και όποιος απευθύνεται έτσι σε μένα του το κόβω αμέσως. Αλλά αυτή της η κίνηση με έκανε να σιγουρευτώ για το ότι και αυτή, όπως κι οι άλλοι, μας θεωρούν υποδεέστερούς τους. Χώρια που κι αν της ξαναζήτησα να μου πει πού βρήκε τα στοιχεία μου, με αγνόησε εντελώς.
Δεν έχω να πω τίποτα καινούριο, τα 'χουν γράψει και παραθέσει άλλοι πολύ καλά (βλ. π.χ. IMC Athens, protagon). Θέλω να πω μόνο ότι νιώθω πραγματικά ντροπή για το πώς εκτέθηκε μία κοπέλα έτσι, με κακία και διάθεση εξευτελισμού. Πώς αφήσαμε να φτάσουμε σ' αυτό το σημείο... Και δύο βασικά δικαιώματα του ανθρώπου καταπατήθηκαν έτσι άγαρμπα, χωρίς κανείς απ' τους εμπλεκόμενους να πτοηθεί, έστω εκ των υστέρων να πει έκανα λάθος.
Κανένας απ' αυτούς που βιάστηκαν να βγάλουν τη φωτογραφία της στη δημοσιότητα ένιωσε έστω συμπάθεια για μία κοπέλα που μόλις έμαθε ότι είναι άρρωστη; Και δεν έχει μόνο την αρρώστια της να αντιμετωπίσει, αλλά και την κατακραυγή της κοινωνίας, που ούτως ή άλλως σίγουρα δεν της φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο: Ήταν μετανάστρια στην ευρωπαϊκή Ελλάδα, (εξ)αναγκασμένη να πουλά το κορμί της για να ζήσει.
Δεν ήθελα να το πάω στο μελό, μπορεί και να μην ήταν έτσι τα πράγματα, μπορεί να γνώριζε για την αρρώστια που κουβαλούσε και να 'θελε με κάποιον τρόπο να εκδικηθεί. Εγώ πάντως δεν την κατηγορώ. Όμως το σεξ έγινε μεταξύ δύο (ή περισσότερων ατόμων), που φέρουν την ίδια ευθύνη στο αποτέλεσμα. Είτε είναι εγκυμοσύνη είτε αφροδίσιο. Στην περίπτωση πληρωμένου σεξ, είναι οι πελάτες που συντηρούν τη βιομηχανία, όπως και σ' ο,τιδήποτε άλλο πληρώνεται για να το αποκτήσεις.
Στο Άμστερνταμ οι εκδιδόμενες γυναίκες υποχρεούνται να είναι ελεύθερες επαγγελματίες, και να κόβουν αποδείξεις. Αυτό αποτρέπει τη μαστροπεία, και τους δίνει την ελευθερία να κάνουν αυτή τη δουλειά για όσο το θέλουν. Συχνά νεαρές γυναίκες εκδίδονται κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, και μετά σταματάνε.
Κακά τα ψέματα: Όλοι πουλιόμαστε. Άλλοι πουλάμε τις ιδέες, άλλοι το μυαλό, άλλοι το σώμα μας. Όλοι, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο πουτάνες είμαστε. Κι αν δε σταματήσει το χρήμα να κυβερνάει τις ζωές μας στο ρόλο της πατρόνας, έτσι θα μείνουμε. «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω» (Γαλάτεια Καζαντζάκη)
Να βρει, θέλω, το θάρρος, το χρόνο και το χρήμα που χρειάζεται, ο συνήγορος της κοπέλας, να στείλει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανθρώπινων δικαιωμάτων τους γιατρούς που την εξέτασαν, το Χρυσοχοΐδη και όλους τους κάφρους τους εκδότες, για καταπάτηση του ιατρικού απορρήτου και προσβολή των προσωπικών δεδομένων της.
Δεν έχω τη δημοκρατία ως το βέλτιστο που θα μπορούσε να μας συμβεί. Θέλω να πω, τη δημοκρατία στη μορφή που μας την επιβάλλουν σήμερα. Εγώ θέλω μια δημοκρατία συμμετοχική (όχι όπως αυτή που ψευδώς υποσχέθηκε ο Παπανδρέου). Μία δημοκρατία όπου όλοι θα παίρνουν μέρος στις επιμέρους αποφάσεις (και δεν είναι ουτοπικό αυτό, και δε χρειάζεται για κάθε απόφαση να γίνονται εκλογές που θα κοστίσουν, μπορεί με καλή οργάνωση να επιτευχθεί κάτι τέτοιο μέσω internet).
Κι αν πρέπει ντε και καλά να έχουμε αντιπροσώπευση, να ψηφίζουμε πρόσωπα κι όχι κόμματα. Ακόμα κι αν υπάρχουν κόμματα-ομάδες, δεν μπορεί καθένας που διαφωνεί με την άποψη του αρχηγού να εκδιώχνεται απ' την ομάδα του. Πού είναι η δημοκρατία; Και για σημαντικά θέματα, πρέπει να ζητάνε έτσι κι αλλιώς τη συγκατάθεση του λαού με δημοψηφίσματα. Όπως για παράδειγμα για τη χρηματοδότησή τους, για την ευθύνη τους για τα διάφορα σκάνδαλα, οικονομικά και μη. Θα 'πρεπε να αλλάξει μάλιστα και το καθεστώς περί παραγραφής αδικημάτων μετά από κάποιο διάστημα.
Και δε λέω να μπούνε φυλακή όσοι έφταιξαν, όχι, το σωφρονιστικό σύστημα με απωθεί. Αλλά η δίκη θα 'πρεπε να γίνει, να φανεί ποιος είναι ο ένοχος. Και ό,τι λεφτά έκλεψε να τα δώσει πίσω. Άμεση δήμευση περιουσίας. Να σου πω εγώ για πότε ξεπληρώνεται το χρέος.
Αναφερόμενη βέβαια στην περιουσία του πολιτικού, μη νομίσει κανείς πως δεν είμαι κατά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Αλλά να, θέλω να πω μ' όλ' αυτά, πως πρέπει να ξαναδώσουμε στις λέξεις το πραγματικό τους νόημα. Δεν μπορεί να λένε ότι με την αστυνομική βία, καταπάτηση δικαιωμάτων εργαζομένων και πολιτών γενικά, περικοπές σε υγεία και παιδεία, υπερασπίζονται τη δημοκρατία.
Δεν μπορούνε να λένε για τρομοκρατία και ν' αναφέρονται σε ανθρώπους που επιτίθενται σε αστυνομικούς ή πολιτικούς. Τρομοκρατία είναι η επικράτηση του τρόμου, κι είμαι σίγουρη ότι η πλειοψηφία του κόσμου δεν είναι αυτό που φοβάται, αλλά αντίθετα, φοβάται την πείνα, τη νοσταλγία, τη μοναξιά, τη μη ικανοποίηση των βασικών αναγκών όπως για ψυχαγωγία και παιδεία. Κι ο τρόμος από την έλλειψη αυτών των τελευταίων δεν προέρχεται από αυτούς που πολεμούν το κράτος αλλά απ' το ίδιο το κράτος. «Το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης.» Ο πολιτικός θα έπρεπε να υπηρετεί τον πολίτη (όπως κι ο δημόσιος υπάλληλος). Να κι άλλη λέξη της οποίας η σημασία έχει ξεχαστεί.
Η φορολογία είναι ο τρόπος του κράτους να μαζεύει χρήματα από τους πολίτες για να οργανώνει τη διενέργεια δημόσιων έργων που θα βελτιώσουν τη ζωή του πολίτη. Τα χρήματα θα 'πρεπε να μαζεύονται πραγματικά με τα έσοδα του καθενός, και να υπάρχει ένα εισόδημα πλαφόν, κάτω από το οποίο δε θα αποδίδεις τίποτα στο κράτος. Κι όχι να μη φορολογείς εφοπλιστές ή μεγάλες επιχειρήσεις, με την δικαιολογία ότι αυτοί προσφέρουν δουλειά στον κόσμο. Η φορολόγηση δε θα 'πρεπε να γίνεται καν αναλογικά, το πλαφόν θα 'πρεπε να ισχύει και προς τα κάτω αλλά και προς τα πάνω. Δηλαδή όσοι κερδίζουν πάνω απ' το πλαφόν, θα 'πρεπε όλο το επιπλέον ποσό να αποδίδεται στο κράτος. Έτσι θα εκμηδενιστούν οι ανισότητες, αλλά και θα γίνει κατανοητό ότι το χρήμα είναι άχρηστο.
Κανένας άλλωστε δεν αξίζει περισσότερο από κάποιον άλλο. Το ίδιο αξίζει η δουλειά του επιστήμονα που προσπαθεί να βοηθήσει στην κατανόηση του κόσμου μας, το ίδιο και η δουλειά του οδοκαθαριστή που προστατεύει τη δημόσια υγεία. Το ίδιο αξιζει η δουλειά του μηχανικού που σχεδιάζει μια γέφυρα, το ίδιο και του υδραυλικού που φτιάχνει τη βρύση του σπιτιού του. Το ίδιο αξίζει η δουλειά του δασκάλου, το ίδιο και του δικαστή (που σήμερα ανταμείβεται με πολύ περισσότερα χρήματα, αλλά αν έλειπαν οι ανισότητες θα ήταν άχρηστος).
Το σύστημα βρωμάει από τη βάση του, κι η βάση όλων είναι η γλώσσα και τα εργαλεία της, οι λέξεις. Αν δεν πούμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, αν δε δούμε, ακόμα κι ετυμολογικά τι σημαίνουν και τι κουβαλάνε από πίσω τους, δεν πρόκειται να μπορέσουμε να ονειρευτούμε και να επιδιώξουμε του αδύνατο.
Παρακολουθώ την επικαιρότητα σχεδόν μουδιασμένη εδώ και δυο χρόνια. Δε θα δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να ψηφίσει, όχι γιατί δεν πιστεύω ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά γιατί δεν θα προτιμήσω το ανεκτό απ' το κακό. Θέλω το καλύτερο δυνατό, κι ας φαίνεται αδύνατο.
Παρ' όλ' αυτά, εύχομαι μ' όλη μου τη δύναμη να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με τα παλιά. Με όλα τα παλιά. Νοοτροπίες, πολιτικές, πελατειακές σχέσεις. Και να φύγει ο φόβος ότι οι εκβιασμοί θα πιάσουν. Κι ας ελπίσουμε ότι η μεγάλη αποχή θα δώσει σ' αυτούς που μπορούν το άλλοθι που χρειάζεται για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο έρχονται άνθρωποι στην εξουσία.
Δεν έχω σπουδάσει νομική ούτε πολιτικές επιστήμες, αλλά κι ούτε γνωρίζω με λεπτομέρεια πως λειτουργεί το εκλογικό σύστημα όσον αφορά την πολιτική εκπροσώπηση, αλλά ήταν προφανές πως κάτι δε λειτουργεί σωστά εδώ και πολλά χρόνια. Και αντίθετα με αρκετούς του χώρου, πιστεύω ότι η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος ήταν από τη μια ο τρόπος του Παπανδρέου να πει ότι αν ο λαός δε θέλει να προχωρήσω έτσι, τότε ας πάρει αυτός την απόφαση. Δε λέω πως ο Παπανδρέου το 'κανε επειδή πράγματι ήθελε να δώσει το λόγο στο λαό, γιατί αν ήταν έτσι θα το 'κανε αυτό απ' την αρχή. Όμως όλοι του χρέωναν την κατάσταση της χώρας, οπότε ήρθε εκβιαστικά στο σημείο να ζητήσει δημοψήφισμα, που είναι ένα μέσο για να πάρεις άμεσα την άποψη του λαού που συνηθίζεται σε χώρες όπως η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, αλλά όχι η μητέρα της δημοκρατίας, η Ελλάδα.
Ώστε από τόπος γέννησης της δημοκρατίας, η Ελλάδα έγινε και τόπος απαγχονισμού της. Βγήκανε όλοι να τον φάνε με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Και δεν ήταν μόνο οι σύντροφοι του κόμματος, δεν ήταν μόνο οι κυβερνήσεις των άλλων ευρωπαϊκών και μη χωρών, αλλά ο μηχανισμός προπαγάνδας των ΜΜΕ αντέδρασε πολύ γρήγορα ώστε με την ανακοίνωση να εδραιώσει στους πολίτες το αίσθημα του φόβου, εκβιάζοντάς τους να πιστέψουν ότι θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου αν λάμβανε χώρα το δημοψήφισμα, κι ότι επρόκειτο για μία εντελώς βλακώδη απόφαση του Παπανδρέου.
Δεν ξέρω αν ο Παπανδρέου πρότεινε το δημοψήφισμα για να τους ξεμπροστιάσει, αν και πιστεύω ότι το 'κανε γιατί ένιωσε πως βρέθηκε χωρίς άλλες επιλογές. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν αυτό: Ο πανικός που δημιουργήθηκε με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος ξεγύμνωσε το σαθρό σύστημα που φυσικά δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα. Άφρισαν όλοι απ' το κακό τους, άρχισαν να φτύνουν φωτιές απ' τα στόματά τους.
Πρέπει να ομολογήσω ότι μόλις άκουσα για το δημοψήφισμα, ξαφνιάστηκα. Ε, δε μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες εκλάμψεις δημοκρατίας. Ευτυχώς δε βλέπω τηλεόραση, και ειδήσεις σε βίντεο δε βλέπω ούτε μέσω internet. Μαθαίνω τα νέα από κει και εικόνα έχω μόνο μέσω ερασιτεχνικών βίντεο. Τις απόψεις των κραταίων ΜΜΕ τις μαθαίνω βέβαια, διαβάζω κάποια άρθρα των μεγαλοδημοσιογράφων (σπάνια πλέον - και ο μαζοχισμός έχει τα όριά του, ενώ άμα διαβάσεις ένα, τα άλλα αναμασούν τα ίδια λόγια). Πρέπει να γνωρίζουμε τα όπλα του εχθρού.
Μπήκα στη διαδικασία να αναρωτηθώ αν το σωστό θα ήταν να ψηφίσω στο δημοψήφισμα ή όχι. Πριν προλάβω να απαντήσω στον εαυτό μου, το δημοψήφισμα είχε αποσυρθεί. Αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι τώρα πια έχουμε τρανταχτά στοιχεία για το υπάρχον έλλειμμα δημοκρατίας. Που επισφραγίστηκε με την τοποθέτηση απευθείας από την Ευρώπη (κι όχι βέβαια από όλα τα τα μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης, γιατί η μπογιά τους δεν περνάει όλων, αλλά από αυτά που το Spiegel επισήμως (κάντε κλικ στο "Die starken sechs" - "Οι έξι δυνατοί") καλεί ως δυνατά κράτη, και κυρίως από τη Γερμανία) ενός τραπεζίτη στη θεση του αρχηγού της κυβέρνησης της Ελλάδας.
Η δε νέα κυβέρνηση ήταν ένα φτιαχτό απ' έξω μόρφωμα που περιείχε μέχρι και τύπο που στο παρελθόν με τους καλούς του φίλους φέρναν γύρες στα σοκάκια της Αθήνας τα βράδια κρατώντας τσεκούρια, μήπως και βρουν θήραμα να τσεκουριάσουν. Και φυσικά δεν έβγαιναν για κυνήγι λαγών ή αλεπούδων, αλλά ανθρώπων με διαφορετικές ιδέες, διαφορετικό χρώμα δέρματος (αν κι αυτό συχνά ήταν πολύ κοντά το δικό τους χρώμα - αλλά έκαναν πως δεν το έβλεπαν) ή διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις. (Όχι ότι αν έβγαιναν τσάρκα για κυνήγι αλεπούδων θα τους έκανε καλύτερους βέβαια.)
Ε. Και; Πέρασε σχεδόν μισός χρόνος από τότε. Τι είδαμε; Απεργίες - δακρυγόνα. Αστυνομική βία. Μαζώξεις για πικ νικ στην πλατεία - δακρυγόνα. Οι αρχηγοί των κομμάτων να ζητάνε εκλογές για να μιλήσει, λέει, ο λαός, αλλά όταν δόθηκε στο λαό η δυνατότητα να εκφράσει άμεσα τη γνώμη του με δημοψήφισμα, είπαν, δεν είναι αυτοί τρόποι να γίνονται τα πράγματα: Εκλογές, γιατί να μη γίνουν αφού τουλάχιστο το πρότερα δυνατότερο κόμμα έχει φύγει απ' τον ορίζοντα των πελατών-ψηφοφόρων, εκλογές. Εκλογές, να πάρουμε και την επιπλεόν εκλογική επιχορήγησή μας, αν και έχουμε λάβει την από το σύνταγμα κατοχυρωμένη χρηματοδότηση (φροντίσαμε και γι' αυτό!). Εκλογές, τώρα είναι η ευκαιρία μας!
Τι άλλο; Συντάξεις να μειώνονται, κι αντί να πουν ας κόψουμε όλες τις συντάξεις πάνω από 1000 ευρώ, κόβουν συντάξεις από τα 600 στα 400, λες κι αυτό θα βοηθούσε στο μάζεμα των χρημάτων που χρειάζεται για να ξεπληρωθεί το ελληνικό χρέος. Οι μισθοί, τα ίδια κι εδώ. Απολύσεις, αβέρτα. Μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν, επίσης αβέρτα. Αυτοκτονίες εδώ, αυτοκτονίες εκεί. Σαν τις επιθέσεις αυτοκτονίας των παλαιστινίων, να φοβάσαι αυτούς που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Δακρυγόνα.
Αλλά και απεργίες, προπαγάνδιση της λαϊκής βίας, συμμετοχικές δράσεις, κοινωνικοποίηση. Δακρυγόνα. Λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους, λιγότερο καυσαέριο, γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν για τ' απαραίτητα, πόσο μάλλον για βενζίνη. Αυτό δεν πειράζει, ας μάθουν οι καλομαθημένοι οδηγοί να παίρνουν το μετρό, να το περιμένουν με καφέ στην αποβάθρα. Γιατί έφταιξαν κι αυτοί. Η καθημερινότητά μας είναι αυτή που πρώτη απ' όλα δείχνει πόσο βολεμένοι είμαστε και πόσο δε μας βόλευε καθόλου να αλλάξουν τα πράγματα.
Ας ελπίσουμε ότι το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι τέτοιο που να δώσει σ' όλους να καταλάβει. Εύχομαι η πολυκατοικία των μέχρι πρότινος δημοφιλών κομμάτων να μην μπορέσει να κατοικηθεί. Και να δοθεί έτσι η συνατότητα μίας κυβέρνησης από αριστερά κόμματα, που θα κάνουν πράξη αυτά για τα οποία μιλάνε προεκλογικά. Τότε η "δημοκρατία" που μας σερβίρουν θα ξεμπροστιαστεί, γιατί θα είναι η πρώτη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με αριστερή κυβέρνηση. Και θα αφρίσουνε πάλι - εδώ έχουνε ήδη να εκβιάζουν τον κόσμο φοβούμενοι την αναρρίχηση στην κυβέρνηση της Γαλλίας του κεντροαριστερού Hollande (βλ. γερμανική κυβέρνηση).
There are times that no matter the quantity of things that have happened, there is really nothing to say. Everybody makes his/her own conclusions, each one kept for oneself, and each one of those conclusions alone microscopically does not make any change in the way the world keeps running. But each one of those opinions/thoughts are not worth nothing. Macroscopically they form the collective consciousness and they DO change the flow of the future.
Now, there are a lot of ways to distinguish the micro- and macro scope of things. Let a single person be the object. A satisfaction the object will get from an action of love, from reading a brilliant book or from the experience of being in a beautiful beach is something that happens here and now, therefore it should be considered as something microscopic. The happiness of being for a period of time with somebody that one loves or the experience of living a life in a beautiful city surrounded by people one appreciates would be a kind of macroscopic happiness (for the given period of time).
If all the people of the surrounding feel the same, then collective happiness is present. The most probable is that this small or big community is macroscopically happy, and the surrounding communities should tend to imitate it. This community can be then considered as a source of happiness.
The sources of happiness jump out of nowhere. Their creation is a result of a process macroscopically seen as a random Brownian motion of the molecules of a gas: the molecules are thought of as moving continuously to random directions. But in reality the creation of outbursts of happiness is due to chaotic dynamics: when the gas movement is explored microscopically, every single movement of a every single molecule is logically explained. And there comes a moment when the positions of the gas molecules have created a pattern, which contains denser areas and areas where the molecules are sparser.
Suppose that the presence of molecules represent the happy people. An area which is dense in molecules is the macroscopically happy community, what above is called as a source of happiness. The sources of happiness should tend to increase the happiness within the community, but also to serve as happiness-expanders, as their surroundings gradually become happier and transferring the collective happiness to the other surrounding communities.
This scheme is fine for me, it sounds completely sane. I cannot but think that this scheme is able to bring about happiness around the globe... until I think of the one human invention that would at least obstruct (if not completely block) the outspread of collective happiness: money.
Even so, let consciousness be in place of happiness. Collective consciousness is one thing that should be able to spread just like the collective happiness, but it cannot be hindered (at east not so easy) by money. Because consciousness is something that as long as it is present, it cannot become absent. It's like knowledge -- one cannot un-do knowledge. And if there is a single thing that seems to spread around the world during the last year is consciousness.
I know it's still too early, but I believe consciousness about who we are, what we are worth and what we really need to be happy increases. I am optimistic in the sense that I believe that all people will become happy at some future time point. I am pessimistic in the sense that I believe that it will happen after my life is over.
"Dogtooth" is a film with such an original script that I could never even suspect that could be. After it ended, it let a bizarre sense of bitterness, as well as a feeling of optimism because of the consciousness about the world we live in that emerges from the film and is produced to the viewers.
For the first time I attempted to read the reviews after I watched the film, and that is because I hoped for speculations about what happened next. I always enjoy to see what other people think of the meaning of such ambiguous films. I didn't make any speculations of the post-film lives of the protagonists, but instead I read speculations about the meaning of the film.
So, "what did Lanthimos want to say by making this film?" First, I find nonsense the reviews that characterize it as comedy, even black comedy. "Dogtooth" is NOT a comedy. There is an inner agony from the beginning to the end. It certainly does not talk about the economical/political situation of Greece, as the movie was finished long before the first evidence of this situation came out. I believe it is even immature to say that the film represents just a metaphor for totalitarian regimes. Or, at least, not only.
"Dogtooth" reminded me very tough of "Dogville". Not sure why though, maybe it's just the sense of absurdity that it leaves behind. Maybe the camera handling. The acting seemed to me bad in the beginning, but as the plot progressed, everything was clear. No wo/man, having been brought up in such circumstances, could facially and behaviorally express him/her-self in a way that a western audience would think of as natural.
So, "what did Lanthimos want to say by making this film?" It is a metaphor about the results of authoritarianism on the evolution of a person. Authoritarianism in terms of applying violence, in terms of constraining the sexual needs and acts, in terms of borderlines that must not be crossed. We see that the children (funny, every reviewer -- including me -- calls them children, but all of them are adults, even if they are dressed up like babbies, in pale-colored outfits).
And the biggest nightmare of all: Authority wants us to feel that they set rules and laws supposedly to protect us, so they install the fear to the people so that they don't cross the borders -- be it country frontiers ("the enemy waits in the frontiers to kill you"), be it sexual liberties (e.g. "AIDS is waiting for you if you have unprotected sex"), be it social class limitations ("you cannot go out with a midget, a gipsy, an immigrant, or fall in love with a person of the same sex as you"), be it...
The way that the parents disorient the children reminded me of two of my favorite books: "1984" by Orwell, and "Brave new world" by Aldus Huxley. That is, not only because the parents teach them wrong meanings of words that come of origins external to the only world that they know of i.e. their house and high-walled garden, but also because of the fact that although the children are prevented of doing or asking something something, everything is presented as NOT what it really is. And this, in a way that more fear for the unknown is felt, so that noone is expressed outerly of the limits that the parents have set.
Όταν πεθάνω μην ψάξεις τον τάφο μου στο χώμα αλλά στις καρδιές των ανθρώπων.
Αντίο σύντροφε Λάμπρο.
Bart Simpson & σύντροφοι απ' το εξεγερτικό ηλιοστάσιο
Δυασανασχετώ με την έννοια του κράτους, αλλά λυπάμαι για τον κόσμο στην Ελλάδα. Τα επαγγελματικά δικαιώματα χάνονται, και ανεξαρτήτως του τι προσπαθούνε να μας πείσουνε, τα επαγγελματικά δικαιώματα δεν πρόκειται να γυρίσουν πίσω όταν και αν η Ελλάδα βγει απ' την ύφεση. Αλλά τα επαγγελματικά δικαιώματα είναι, για μένα, μικρής σημασίας σε σύγκριση με τις ελευθερίες που χάνονται. Μας παίρνουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία μέσα απ' τα χέρια μας, και δε μιλάω βέβαια για την ανεξαρτησία της Ελλάδας από ΔΝΤ, ΕΕ και τα τοιαύτα. Μιλάω για την προσωπική ελευθερία του καθενός από μας, και η καταπάτησή της δεν είναι κάτι που άρχισε τώρα, αλλά ιδιαίτερα τελευταία οι από πάνω έχουν ξεσαλώσει.
Λίγοι έχουν μείνει που εναντιώνονται σ' ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Και λέω «σ' ό,τι συμβαίνει» γιατί πλέον δεν υπάρχουν καλά να συμβαίνουν, όλα βρωμάνε και ζέχνουν. Σ' αυτούς τους λίγους που εναντιώνονται δε συγκαταλέγω τους εργατοπατέρες και λοιπούς συνδικαλιστές παρόμοιου βεληνεκούς, γιατί αυτοί πάντα ήθελαν να «δείχνουν» ότι ενδιαφέρονται για να κερδίσουν κανένα ψηφαλάκι. Μιλάω για αυτούς που παλεύουν για να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο. Και κάποιοι απ' αυτούς δε διστάζουν να δώσουν και τη ζωή τους γι' αυτό, γιατί η ανυπαρξία είναι ίσως προτιμότερη από μια ζωή χωρίς ελευθερία.
Ελευθερία η θάνατος λοιπόν. Όταν ήμουν στο δημοτικό και μάθαινα για το συμβολισμό της σημαίας, μετά από μία αρχική αποστροφή για το σταυρό στο πάνω δεξί μέρος, αισθάνθηκα περήφανη μαθαίνοντας ότι ο αριθμός των γραμμών της ελληνικής σημαίας συμβολίζει τον αριθμό των συλλαβών της φράσης ελευθερία ή θάνατος. Ήταν κι αυτό το ασπρογάλαζο που συμβολίζει τη θάλασσα τη δικιά μου, τη δικιά σου, που υποτίθεται ότι ανήκει σε όλους, κι έδεσε το γλυκό.
Το κράτος όμως του οποίου σύμβολο είναι η σημαία που περιγράφεται παραπάνω δεν έχει σεβαστεί κανένα από τα νοήματα που συνοδεύει την ελληνική σημαία, και όχι μόνο τα ξεχνάει αλλά και πρεσβεύει τα ακριβώς αντίθετά τους όλο και περισσότερο με τα χρόνια. Για το σύνθημα ελευθερία ή θάνατος δεν τίθεται θέμα: Στο όνομα της δημόσιας ασφάλειας έχουν καταπατηθεί όλες οι ατομικές ελευθερίες. Όπου με δημόσια ασφάλεια εννοείται η ασφάλεια αυτών που κλέβουν την αξία της εργασίας μας κι αυτών που δημιουργούν το καθεστώς που συντηρεί αυτή την κατάσταση. Σε θέλουν ανελεύθερο και ζωντανό, να δουλεύεις σαν το σκυλί γι' αυτούς και την καλοπέρασή τους. Αν παραμείνεις ελεύθερος παρά τις προσπάθειες του καθεστώτος να σε εγκλωβίσει στον ίδιο φαύλο κύκλο που βρίσκονται κι οι υπόλοιποι, τότε πρέπει να πεθάνεις. Όσο για τη θάλασσα, δεν αφήνεται να είναι δικιά μας, την ιδιωτικοποιούν ή την κρύβουν με αισχρά και γιγάντια κτίρια.
Αυτοί λοιπόν που σέβονται και που κάνουν πράξη όλα όσα συμβολίζει η ελληνική σημαία, καίνε την ελληνική σημαία και το ελληνικό κράτος τους αποκαλεί προδότες. Αλλά το ίδιο το ελληνικό κράτος έχει προ πολλού προδώσει την ελληνική σημαία και ό,τι αυτή συμβολίζει. Οπότε να το προσέξουμε λίγο αυτό: Δεν είναι μόνο οι λέξεις που τους αλλάζουν το νόημά τους, δεν είναι μόνο οι σημαίες που ξεχνιούνται τα νοήματά τους, αλλά κυρίως είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ που αντιστρέφεται. Κι όταν αυτό το βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας αλλά δεν μπορούμε να το διακρίνουμε καν (κι ούτε καν αναρωτιόμαστε γιατί η λεζάντα δεν ταιριάζει με τη φωτογραφία), τότε πνιγόμαστε μέσα σε βούρκο και πεθαίνουμε χωρίς να το πάρουμε είδηση, ώστε να καταλάβουμε ότι πρέπει να ψάξουμε να βρούμε κάτι να κρατηθούμε. Δηλαδή πεθαίνουμε χωρίς προειδοποίηση από κανέναν και χωρίς συνάισθηση της κατάστασης από μέρους μας.
Wohin man geht, schauen die Schweine aehnlich aus... besonders wenn sie in der Flammen gebrannt werden.
One of the cities that have amazed me the most is Cuenca. It lies in the south of Madrid, Spain. I was there about this time of the year, one year ago. This trip was kind of a pilgrimage. After Toledo, I did not expect that this not so well known place would drive my mind so far away.
Walking and walking, with a lust to see more, to step as far as possible, to hang down the rocks as the Casas Colgadas, where a very impressive museum is situated, el Museo de Arte Abstracto Español. The Casas Colgadas (Hanging Houses) is one of the many medieval buildings in Cuenca 
that are partly hanging on the rocks of the gauges formed around the main part of the city. If not attentive, one can very easily be found torn in pieces in one of the rivers where the gauges end, about 100 m downwards, i.e. the rivers Júcar on the north and the river Huécar to the south of the city. A reasoning for the buildings hanging above the gauges is unknown.
See, the exact time that one needs it, one finds a representation of one's emotions in nature. Hanging. Hanging thoughts, hanging future, hanging relations. And we hiked and we hiked. Sometimes we could even feel a kind of danger below our footsteps, one step away and we would be falling down the gauge into the rivers. With so much vegetation around, so tall trees, but everything was dry, nude, and we were (or would be made) part of the landscape.
The climate in Cuenca is as in all continental southern european countries. The summers are hard to breathe, hard to live, hard to cope with. Because of the sun, it seems to me that he is bigger southwards, stronger. So shining that it makes it even hard to see, it seems like there is a foam in the atmosphere; it is that everything vaporizes, letting everything dried and everything empty of juices. Arid, as if there's nothing worth to think of.
Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν ήμουν μικρή έκλινα προς στην αριστερά. Κυρίως γιατί όλες μου οι γνώσεις σχετικά με κάθε είδους μικροεπαναστάσεις στην ιστορία σχετίζονταν με την αριστερά. Υπήρχαν και κάποια παρελθόντα συμβάντα σε μέλη της οικογένειάς μου, κρατήσεις, ξύλο, επιθέσεις μπάτσων. Παρ' όλ' αυτά και παρ' ότι ήμουν ιδιαίτερα διαβαστερή, ενοχλόμουν διαβάζοντας βιβλία όπως το κομμουνιστικό μανιφέστο και άλλα τέτοια εγχειρίδια. Γενικά η αναφορά και μόνο της λέξης οικονομία (με την έννοια της αγοράς και των νόμων της) μου έφερνε αποστροφή. Με ενοχλούσε να ακούω πως η οικονομία γίνεται ο μοχλός κίνησης για ο,τιδήποτε μας περιβάλλει και ό,τι μας αφορά.
Κακά τα ψέματα. Κάθε αναφορά της λέξης αναρχία από το καθεστώς συνοδεύεται από σύνδεσή της με τη βία κι όχι με τη δημιουργία και την ελευθερία. Μας χώνουν από νωρίς στο μυαλό ότι είναι ανέφικτο να οργανωθούμε χωρίς κάποιος άλλος να το κάνει αυτό για μας. Και μένουμε εκεί μέχρι κάτι να κλικ μέσα μας. Για μένα άρκεσε κάποιος να μου φερει αντίρρηση. «Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε χωρίς κάποιος να παίρνει αποφάσεις.» «Αλήθεια, το νομίζεις αυτό;» Αυτό ήταν. Σε μια στιγμή όλα άλλαξαν μέσα μου.
Δεν ήταν και η μόνη πεποίθηση που απέκτησα από παρόμοιο κλικ. Αλλά υπήρχαν πράγματα για τα οποία είχα ακράδαντες απόψεις από πολύ μικρή, όπως π.χ. σχετικά με τη θρησκεία και την ύπαρξη θεού. Όμως αυτό προφανώς οφείλεται στα ερεθίσματα που είχα. Θέλω να πω, μπορούσε κανείς να έχει πρόσβαση σε βιβλία ή άρθρα εφημερίδων που έρχονταν σε ρήξη με τη γενική αποδοχή (ή υποχρέωση για αποδοχή) της εκκλησίας και κατ' επέκταση της θρησκείας και της ύπαρξης θεού. Αντίθετα, σπάνια ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην επαρχία ακούει άλλη άποψη από την κοινά αποδεκτή σχετικά με την αναρχία.
Όπως και να 'χει, η σύνδεση της οικονομίας με τη ζωή μας πάντα με απωθούσε. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς γινόταν και βομβαρδιζόμουν με αναλύσεις σχετικά με τον τρόπο που η οικονομία συμβάλλει στην ευτυχία και στη δυστυχία μας. Γιατί θεωρώ πως η ευτυχία μας έχει να κάνει με την ελευθερία μας πάνω απ' όλα. Όλα τ' άλλα επέρχονται και συνεπάγονται του ποσοστού ελευθερίας μας. Όπου στην έννοια ελευθερία συμπεριλαμβάνω την ελευθερία μας από κάθε είδους καταναγκασμό, την ελεύθερη δημιουργία, οι σκέψεις μας κι αποφάσεις μας να μην μας επιβάλλονται έμμεσα ή άμεσα από οποιονδήποτε, και κατά τον ίδιο τρόπο να μην εξαναγκάζουμε κανέναν σε πράγματα που εμείς θέλουμε γι' αυτούς.
Της ελευθερίας τίποτα δεν προαπαιτείται. Ούτε η οικονομία ουτε οι αγορές, ασχέτως αν έτσι μας παρουσιάζεται από το καθεστώς. Δεν αναφέρομαι στο χρήμα ή στα κράτη και στα σύνορά τους γιατί στον κόσμο που ονειρεύομαι δε θα υπάρχουν. Δεν αναφέρομαι ούτε στην εργασία και στα επαγγελματικά δικαιώματα, γιατί στον κόσμο που ονειρεύομαι η εργασία θα 'ναι κάτι που κάνει κανείς με χαρά γιατί μ' αυτόν τον τρόπο θα βοηθάει στο γενικό καλό της κοινωνίας όπου ζει (όχι με απαραιτήτως γεωγραφικά χαρακτηριστικά).
Για το λόγο αυτό με έλκυσε η αναρχία στην πιο αγνή της μορφή: Δεν είναι ένα μονοπάτι που ακολουθείς, αλλά ένα μονοπάτι που χαράσσεις. Εκεί όπου όλα στέκουν αγέρωχα στην πιο τέλεια μορφή τους: η αγάπη ο έρωτας η προσφορά η μητρότητα ο σεβασμός η τέχνη η επιστήμη. Εκεί όπου τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν και όλα ανήκουν σε όλους: οι άνθρωποι τα δημιουργήματα τα παιδιά η γη ο άνεμος.
Διάβασα λίγο πριν μία μικρής έκτασης συζήτηση σχετικά με τον αναρχοσυνδικαλισμό. Αναφέρεται ότι αναρχοσυνδικαλιστικά σωματεία στη Γαλλία (CGT), στην Ισπανία (CGT) και στη Γερμανία (FAU) αριθμούν γύρω στα 100,000 άτομα το καθένα. Και βγάζει κάποιος το συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα ο χώρος βρίσκεται «σε προνηπιακό στάδιο», επειδή τα νούμερα εκεί (στην Ελλάδα δηλαδή) είναι πολύ μικρότερα.
Όμως τα μέλη ενός αναρχικού συνδικάτου δεν είναι απαραιτήτως αναρχικοί, και μάλιστα όχι στη μεγάλη πλειοψηφία τους. Σημαίνει μόνο πως έχουν καταλήξει ότι ένα τέτοιου είδους συνδικάτο υπερασπίζεται καλύτερα τα εργατικά τους δικαιώματα έναντι της πλουτοκρατίας. Ίσως και να συνεπάγεται πως στην περίπτωση που η πλουτοκρατία πάψει να εκμεταλλέυεται αυτούς που παράγουν τον πλούτο της (περίπτωση που βέβαια βρίσκεται στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας), οι εργαζόμενοι-μέλη των αναρχοσυνδικαλιστικών εργατικών σωματείων θα μπορούσαν με χαρά να χρησιμοποιήσουν και να ευεργετηθούν από τα πλεονεκτήματα της ελεύθερης αγοράς του καπιταλΗΣΤΡικού κόσμου.
Η δική μου εμπειρία από τον αναρχικό χώρο εκτός Ελλάδας είναι μάλλον απογοητευτική. Είτε οι συλλογικότητες αποτελούνται από υπερβολικά λίγα άτομα με αποτέλεσμα να πλήττονται από εσωτερικές διαμάχες, εμφάνιση εσωτερικών εξουσιαστών ή/και δύσκολη επικοινωνία με την υπόλοιπη κοινωνία. Είτε όλη η δύναμη και η ενέργειά τους σπαταλιέται σε πολύ συγκεκριμένους τομείς του μικρόκοσμού τους, όπως είναι οι καταλήψεις χώρων και η εξασφάλιση στέγης. Σα να λέμε δηλαδή ότι το μοναδικό πρόβλημα που υπάρχει στην κοινωνία είναι η έλλειψη χώρου για στέγη ή για πάρτι ή έστω για προβολές ταινιών και συζητήσεις, και αυτό είναι το μόνο που πολεμούμε.
Αξιοπερίεργο βέβαια για μένα ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι συγκεκριμένα κόμματα της αριστεράς (και μάλιστα της κοινοβουλευτικής) στην Ευρώπη υπερασπίζονται τέτοιου είδους εγχειρήματα των αναρχικών/αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων (σημείωση ότι σπάνια αναφέρεται κατά γράμμα η λέξη αναρχία και τα παράγωγά της), οι οποίες συλλογικότητες με τη σειρά τους χαιρετίζουν τέτοιες κινήσεις από μέρους της αριστεράς. Στην Ελλάδα κάτι τέτοιο θα ήταν σχεδόν αδιανόητο. Υπήρξε βέβαια η επίδειξη αλληλεγγύης ως προς την προσβολή του Ρεσάλτο πέρσι από το Συνασπισμό, αλλά ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, κι αυτό γιατί στην Ελλάδα η ενέργεια των αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων δεν περιορίζεται στην υπεράσπιση χώρων.
Διαφωνώ λοιπόν ριζικά με την άποψη ότι ο χώρος στην Ελλάδα βρίσκεται «σε προνηπιακό στάδιο». Το 'χω ξαναπεί και παλιότερα, δε το στηρίζω αυτό στην πίστη ότι στην Ελλάδα υπάρχουν οι πιο μεγάλοι επαναστάτες. Δεν ξέρω αν είναι ότι η κρατική καταστολή είναι πιο χαλαρή εδώ (στην Ελλάδα) ή απλά οι άνθρωποι δεν την άφησαν να γίνει πιο σκληρή. Τα πολυάριθμα επεισόδια αστυνομικής βίας στην Ελλάδα ειδικά τα τελευταία χρόνια δεν συνηγορούν μ' αυτή την άποψη. Μήπως δεν είναι καλά εκπαιδευμένοι ώστε να καλύπτονται και να αποκρύπτονται από τα ΜΜΕ; Ξέρω γω, κι όλες αυτές οι υπεροπλισμένες-υπερεκπαιδευμένες επίλεκτες ομάδες της αστυνομίας Γ, Δ, Ε, Ζ... ε τι είναι; Τσάμπα μας βάζουν να τους πληρώνουμε; Είναι άραγε πιο υποψιασμένος ο κόσμος, με την έννοια ότι λιγότερο εμπιστεύεται ότι η αστυνομία ή το κράτος θα τον βοηθήσει ενδεχομένως έναντι των διαρρηκτών και των τραπεζών;
Δεν ξέρω. Μερικά ενδεχόμενα βάζω κάτω να ξεχωρίσω. Αλλά άκρη δε βγάζω. Έχω και κάποιες εικόνες εμπεριών στο νου μου, που δεν μπορώ να τις απωθήσω... Σαν καρναβάλι μου φάνηκε η πολυπληθής (αλήθεια!) διαδήλωση Πρωτομαγιάς στο Παρίσι, σαν πανηγύρι που πάει ο κάθε πικραμένος να διασκεδάσει, με hot-dogs, μπαλόνια και τα τοιαύτα. Αλλού είδα διαδήλωση να καταλήγει σε τράπεζα περιτριγυρισμένη με συρματόπλεγμα στα 5-10 μέτρα απ' τους εξωτερικούς τοίχους της. Είδα διαδηλωτή να ζητάει πληροφορίες από μπάτσο. Και συλλογικότητα να διαλύεται από κάποιον που αποφάσιζε τι ήταν πιο σημαντικό από μόνος του. Αυτά. Κι άλλα. Δεν ξέρω. Συμβαίνουν και στην Ελλάδα, λες;
Επί τη ευκαιρία της τελευταίας ατάκας του μπουμπούκου Άδωνι. Όχι βέβαια ότι μας λείπουνε τα παραδείγματα μέτριων ανθρωποειδών, και στη βουλή και στις κάθε είδους διευθύνσεις και στο περιβάλλον μας, σαν να υπάρχει μία συνωμοσία από απογοητεύοντες γνωστούς φίλους συγγενείς. Είναι απ' αυτές τις διαπιστώσεις που κάνει κάποτε στη ζωή του ένα άτομο και τότε σκέφτεται ότι λάθος επέλεξε να ζήσει σε ανθρώπινη κοινωνία. Και τότε ή που θα φύγει ή που θα βρει τρόπο να εκφράσει την οργή του για όλη τη μετριότητα που απλώνεται γύρω.
Το παραπάνω είναι διασκευή από το γαλλικό πρωτότυπο.
Δεν αναφέρω τα ονόματα των καλλιτεχνών, υπάρχουν πάνω στα βίντεο. Μέχρι σήμερα αυτά τα τραγούδια έχουν τραγουδιστεί πιο πολύ απ' όλο τον κόσμο παρά από τους δημιουργούς τους. Άρα ανήκουν σ' όλους όπως κάθε υπαρκτό έργο τέχνης.
