έλλειμμα δημοκρατίας κατευθείαν από το εκλογικό σύστημα

Για να δώσουμε λίγο στα πράγματα την πραγματική τους διάσταση. Φαίνεται ότι από την παρούσα σύσταση της βουλής εκπροσωπείται μόνο το 51% των εγγεγραμμένω στους εκλογικούς καταλόγους. Το υπόλοιπο 49% απείχε (είτε για ιδεολογικούς λόγους είτε δεν μπόρεσε είτε απλά αδιαφόρησε), ή έριξε λευκή ή άκυρη ψήφο, ή ψήφισε κάποιο από τα κόμματα που δεν πιάσανε το 3% επί των έγκυρων ψήφων. Οι ψήφοι δε όλων μαζί των κομμάτων που έμειναν εκτός βουλής είναι περισσότερες από τις ψήφους που έλαβε το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους. Ας δούμε πιο αναλυτικά τι λένε οι αριθμοί.

Και εξηγούμαι. Αντέγραψα τα νούμερα από το υπουργείο εσωτερικών. Υπολόγισα το ποσοστό των ανθρώπων που πήγαν να ψηφίσουν και ψήφισαν οποιοδήποτε κόμμα, συνυπολογίζοντας άκυρα και λευκά (στήλη "στους ψηφίσαντες"), γιατί ούτ' αυτοί λαμβάνονται υπόψιν στην έκφραση των επίσημων ποσοστών. Μετά υπολόγισα το ποσοστό των εν δυνάμει ψηφοφόρων που ψήφισαν το κάθε κόμμα, δηλαδή όλων των εγγραμμένων στις εκλογικές λίστες, συμπεριλαμβάνοντας δηλ. κι αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν (στήλη "στο σύνολο"). Τέλος υπολόγισα το πλασματικό ποσοστό κάθε κόμματος (στήλη "πλασμ. ποσοστό"), διαιρώντας τις έδρες κάθε κόμματος με τις 300 συνολικά.

Η διαφορά του πραγματικού με το πλασματικό ποσοστό (στήλη "διαφορα ποσοστού") λέει αυτό που θα έπρεπε να μας ανησυχεί περισσότερο κι από την άνοδο της ΧΑ: Υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας. Από τους πολίτες που πήγαν και ψήφισαν κάποιο κόμμα, το 19% δεν αντιπροσωπεύεται στη βουλή. Το πρώτο κόμμα, που με την παρούσα σύσταση της βουλής φαίνεται να αντιπροσωπεύει το 36% του εκλογικού σώματος, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 12% του ελληνικού εκλογικού σώματος.

Καταλαβαίνω βέβαια ότι αν κάποιος δεν έχει ρίξει έγκυρη ψήφο σε κόμμα, δε γίνεται να υπολογιστεί στα ποσοστά. Ωστόσο θεωρώ ότι η κατανομή των εδρών θα έπρεπε να λάμβάνει υπόψιν το ποσοστό των πολιτών που δεν έχουν αντιπροσώπευση στη βουλή.

Είναι φανερό ότι αν όντως η πλειοψηφία της χώρας πιστεύει στην κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση, πρέπει εδώ και τώρα να αντιπροσωπεύεται αναλογικά.

1. Το ελάχιστο ποσοστό ενός κόμματος για να μπει στη βουλή πρέπει να μειωθεί τουλάχιστο στο 2%
2. Aυτό το μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα πρέπει να καταργηθεί.

Αν θέλει κάποιος να εξυγιάνει τη δημοκρατία στη χώρα, πρέπει να ξεκινήσει με την αναίρεση του εκλογικού νόμου Παυλόπουλου του 2008. Λένε πως στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, δεν είχαν καθόλου όμως φανταστεί την κατάρρευση του δικομματισμού σε τέτοιο σημείο που κόμμα να έρχεται πρώτο σε νομό και να μην παίρνει καμία έδρα.

Πέραν αυτού, ακόμα κι αν είναι δύσκολο απ' τη μια μέρα στην άλλη να καταργηθεί ο θεσμός των κομμάτων, πρέπει όλοι οι βουλευτές να αφήνονται να διαλέγουν κατά συνείδηση τι θα ψηφίζουν κατά τις διαδικασίες του κοινοβουλίου, χωρίς το φόβο ότι θα διαγραφούν από τα κόμματα με τα οποία εξελέγησαν. Έτσι τα κόμματα θα φροντίζουν να διαλέγουν τους υποψηφίους τους με βάση κριτήρια που έχουν να κάνουν με τις ιδέες τους, κι όχι με βάση του πόσο δημοφιλείς είναι και πόσους ψήφους μπορούν να φέρουν στο κόμμα.

Ταυτόχρονα, θα αναγκαστούν κι οι βουλευτές να μάθουν να έχουν μια ιδεολογία, την οποία θα τηρούν όσο μπορούν, καθώς και να θεωρήσουν ότι μπορούν να ψηφίσουν ελεύθερα. Δε διαφωνώ ότι μπορεί να υπάρχουν πολλές αποχρώσεις της ίδιας ιδεολογίας, αλλά όπως το κοινοβούλιο πρέπει να περιέχει όλες τις φωνές, έτσι και το κόμμα πρέπει να αποτελεί ομάδα που περιέχει όλες τις εκφάνσεις της ιδεολογίας που λέει ότι πρεσβεύει. Τότε θα γίνει εφικτό να μάθουμε όλοι τι μέρος του λόγου είναι ο κάθε βουλευτής και τι συμφέροντα εξυπηρετεί.

Σημειώνω ότι εγώ δεν πιστεύω στην αντιπροσώπευση, αλλά αν η πλειοψηφία θεωρεί ή δε βλέπει πως υπάρχει λόγος για ένα άλλο είδος οργάνωσης της κοινωνίας, ας υπάρχει τουλάχιστο η κατά το δυνατό βέλτιστη μορφή της.

Οργανωμένος τουρισμός

Οργανωμένος τουρισμός δεν είναι μόνο οι διακοπές τύπου all inclusive. Οργανωμένος τουρισμός είναι κάθε είδους ταξίδι που διοργανώνεται από άλλους κι όχι απ' αυτόν που θα κάνει το ταξίδι. Το λυπηρό στην όλη φάση δεν είναι μόνο η υπεραξία που κερδίζεται από τα τουριστικά πρακτορεία, αλλά ιδιαίτερα στην περίπτωση all inclusive διακοπών ο τουρίστας σπάνια βγαίνει από το ξενοδοχείο του να δει ο,τιδήποτε άλλο στο μέρος όπου έχει ταξιδέψει. Έχω γνωρίσει άτομο από βόρεια ευρώπη που έχει πάει τρεις φορές σε διακοπές all inclusive σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο σε συγκεκριμένο ελληνικό νησί, και δεν έχει βγει καμία φορά από το ξενοδοχείο εκτός από τη διαδρομή από και προς το αεροδρόμιο.

Οι προσφορές σε διακοπές τύπου all inclusive, πραγματικά συμφέρουν σε σχέση με φασεις που έχεις να πάρεις αεροπορικά εισιτήρια + ξενοδοχεία (της τάξης των 30-50 ευρώ το βράδυ, που είναι το φτηνότερο που μπορείς να βρεις σε ελληνικό νησί το καλοκαίρι). Αυτό είναι που ζητάνε οι τουρίστες, να χαλαρώσουν και να δουν ήλιο με τον πιο βολικό τρόπο. Οι προσφορές σε πακέτα all inclusive συμφέρουν και τους ιδιοκτήτες ξονοδοχείων, γιατί οι τουρίστες από κει, απ' το ίδιο το ξενοδοχείο θ' αγοράσουν τα σουβενίρ, τους χυμούς, τα ποτά, τα παγωτά τους. Άρα στο όνομα του χρήματος μένουν κι οι δύο πλευρές ευχαριστημένες. Βέβαια οι τουρίστες δεν ξέρουν τι χάνουν μένοντας επί δυο βδομάδες στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου, πάνω στις ξαπλώστρες και μέσα στις πισίνες.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι ότι τα all inclusive πακέτα πάντα αφορούν γιγάντια ξενοδοχεία που έχουν χτιστεί πάνω σε εδάφη καταπατημένα και αποψιλωμένες δασικές εκτάσεις που πολλές φορές έχουν προκύψει από πυρκαγιές. Για τα ξενοδοχεία αυτά συνήθως οι άδειες βγαίνουν πολύ εύκολα, αυτά χτίζονται πολύ γρήγορα (σε μερικούς μήνες), ενώ οι αδαείς ντόπιοι συνήθως χαίρονται από τη μία επειδή ξεπουλάνε τη γη τους, κι από την άλλη με το σκεπτικό ότι θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Αυτοί που δίγουρα δε μένουν ευχαριστημένοι είναι οι εργαζόμενοι στο ξενοδοχείο, αλλά αυτό θα απασχολήσει άλλη ανάρτηση.

Επιπλέον, μια που ο τίτλος του post είναι "Οργανωμένος τουρισμός", να θυμίσω ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι. Αν φτάνοντας στον προοορισμό δεν είναι κι όλα οργανωμένα, κερδίζεις την περιπέτεια, καθώς κι αν κουραστείς που δε θα 'ναι όλα οργανωμένα, σίγουρα αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο θα αποθηκεύσεις ενέργεια για όλο το χειμώνα.

Με σκούντηξε μια κυριούλα για να μου πει να την ψηφίσω!

Πριν καμιά βδομάδα έλαβα email από υποψήφια βουλευτή. Παλιά τα άφηνα αναπάντητα, αλλά εδώ που έχουμε φτάσει θεωρώ υποτίμηση της νοημοσύνης μου να προσπαθούν να με προσηλυτίσουν με παπάρες. Της έστειλα λοιπόν ένα χορταστικό email, όπου επικεντρώθηκα σε λίγες μόνο από τις βλακείες που αράδιαζε, έχει και ο μαζοχισμός τα όριά του, το 'χω ξαναπεί.

Η εν λόγω κυρία έχει ένα φροντιστήριο στην πόλη καταγωγής μου, για το οποίο καυχιόταν ότι έχει μεγάλα ποσοστά επιτυχίας που δείχνουν ότι είναι αποτελεσματική στη δουλειά της. Της απάντησα ότι αυτό που δείχνει είναι ότι κάνει καλά τη δουλειά της σα γρανάζι του συστήματος να δημιουργεί υπηκόους. Επίσης της πρότεινα αν ήθελε να κάνει τη διαφορά, θα 'πρεπε να ξεκινήσει απ' τα δικά της: Να κάνει σημαία της την υποστήριξη της δημόσιας παιδείας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πολεμήσει την ίδια της την επιχείρηση.

Αν και ζήτησα να μάθω από πού βρήκε τα στοιχεία μου για να στείλει προεκλογικό υλικό, η κυρία υποψήφια όχι μόνο δεν απάντησε σ' αυτό, αλλά και φρόντισε να μάθει τα τηλέφωνά μου. Εγώ δεν απαντώ σε απόρρητα νούμερα, αλλά αυτή ενόχλησε μέχρι και τους γονείς μου (πράγμα που βέβαια με εξόργισε). Αφού είδε κι αποείδε, αποφάσισε να μου απαντήσει μέσω email και πάλι.

Εγώ καμία όρεξη δεν είχα να υποπέφτω σε συζητήσεις με τον αντίπαλο, αλλά το κείμενο που μου έστειλε ήταν προσωπικό και κάθε φράση ήταν και μια πρόκληση. Σημειωτέον ότι το κείμενο, αν και προερχόταν από υποψήφια δεξιάς παράταξης, ήταν μεν γραμμένο στα ελληνικά και με ελληνικούς χαρακτήρες, αλλά χωρίς τόνους, αποστρόφους, σημεία στίξης. Αφού μου εξιστόρησε πόσο δύσκολα κατάφερε να φτιάξει την επιχείρησή της (γιατί δεν είχε υποστήριξη από κανέναν, μπλα μπλα μπλα, ναι, τα ξέρουμε αυτά), έγραψε το εξής θεϊκό: «Δεν θελω να εξαρτωμαι απο αφεντικα γι αυτο εχω δικη μου επιχειρηση.»

Ε εκεί ήταν που είδα το φως το αληθινό (από ήλιο, όχι τίποτα τεχνητό). Ώστε αυτή είναι η δικαιολογία για την εκμετάλλευση πελατών και εργαζομένων; Ότι δε θέλουν να 'χουν αφεντικά πάνω απ' το κεφάλι τους; Ειλικρινά δεν το 'χα φανταστεί. Στο τέλος θα δηλώσουν κι αναρχικοί! Κύριοι επιχειρηματίες! Αποφάσισα να σας ανοίξω τα μάτια κι εσάς: Δεν ξέρω αν θα πέσετε από τα σύννεφα μ' αυτό που θα πω, αλλά κανείς δε θέλει να εξαρτάται από αφεντικά. Την επιχείρηση την έχετε όχι γι' αυτό το λόγο (επειδή είναι κοινός τόπος), αλλά επειδή ακριβώς μπορείτε. Άλλοι που δεν μπορούσαν να εκμεταλλεύονται υπαλλήλους ή/και να παραπλανούν τους πελάτες τους, αυτοί είτε κουτσοπορεύονται μόνοι τους δύσκολα (και σίγουρα δεν δίνουν υποψηφιότητα για τη βουλή) είτε φαλήρισαν.

Το άλλο φοβερό και τρομερό που μου έγραψε ήταν το εξής: «Μη μου μιλας εμενα για δικαιοσυνη τη στιγμη που κρινεις αδικα εναν ανθρωπο που δεν γνωριζεις πως τα καταφερε μεχρι σημερα» Κυρία μου, θα σας ξενίσει αν σας πω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να μιλά για δικαιοσύνη; Και όντως, δε σας γνωρίζω, αλλά εσείς στο προεκλογικό σας υλικό (που στείλατε χωρίς να σας το ζητήσω) με βάλατε στη διαδικασία να το κάνω, και τώρα μάλιστα μου λέτε πως τεχνηέντως διαλέξατε το τι θα συμπεριλάβετε στη διαφήμισή σας και τι ύφος θα χρησιμοποιήσετε, λες κι είμαστε τα πρόβατα που ενθουσιάζονται στην ύπαρξη κάποιου που έβγαλε ένα πανεπιστήμιο. Σας πληροφορώ ότι γνωρίζω αγρότες και υδραυλικούς που αξίζουν περισσότερο από σας να τους γνωρίσει κανείς και να τους εμπιστευτεί.

Τώρα σχετικά με το αν έχει δικαίωμα να μιλά για δικαιοσύνη καποιος που έχει κρίνει άδικα κάποιον άλλο (δηλαδή δεχόμενοι ότι σας έκρινα άδικα), θα σας θυμίσω το ίδιο το δικαστικό σύστημα: Δεχόμαστε στο δικαστή το ενδεχόμενο δικαστικού λάθους, και τον αφήνουμε να συνεχίζει να δικάζει με την προσδοκία ότι επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό. Μπορεί βέβαια να μην έχετε πίστη στο δικαστικό μας σύστημα, αλλά τότε θα 'πρεπε να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι δεν έχετε πίστη στους νόμους και δη στο εκλογικό σύστημα, πράγμα που είναι άτοπο, γιατί πώς αλλιώς θα βάζατε υποψηφιότητα για να εκλεγείτε μ' αυτό;

Να σημειώσω ότι η υποψήφια βουλευτής αυθαίρετα θεώρησε δικαίωμά της να μου απευθύνεται στον ενικό, ενώ εγώ εξαρχής της απευθύνθηκα στον πληθυντικό. Μισώ τον "ευγενικό" πληθυντικο, και όποιος απευθύνεται έτσι σε μένα του το κόβω αμέσως. Αλλά αυτή της η κίνηση με έκανε να σιγουρευτώ για το ότι και αυτή, όπως κι οι άλλοι, μας θεωρούν υποδεέστερούς τους. Χώρια που κι αν της ξαναζήτησα να μου πει πού βρήκε τα στοιχεία μου, με αγνόησε εντελώς.

Πουτάνες και μαστροποί...

Δεν έχω να πω τίποτα καινούριο, τα 'χουν γράψει και παραθέσει άλλοι πολύ καλά (βλ. π.χ. IMC Athens, protagon). Θέλω να πω μόνο ότι νιώθω πραγματικά ντροπή για το πώς εκτέθηκε μία κοπέλα έτσι, με κακία και διάθεση εξευτελισμού. Πώς αφήσαμε να φτάσουμε σ' αυτό το σημείο... Και δύο βασικά δικαιώματα του ανθρώπου καταπατήθηκαν έτσι άγαρμπα, χωρίς κανείς απ' τους εμπλεκόμενους να πτοηθεί, έστω εκ των υστέρων να πει έκανα λάθος.

Κανένας απ' αυτούς που βιάστηκαν να βγάλουν τη φωτογραφία της στη δημοσιότητα ένιωσε έστω συμπάθεια για μία κοπέλα που μόλις έμαθε ότι είναι άρρωστη; Και δεν έχει μόνο την αρρώστια της να αντιμετωπίσει, αλλά και την κατακραυγή της κοινωνίας, που ούτως ή άλλως σίγουρα δεν της φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο: Ήταν μετανάστρια στην ευρωπαϊκή Ελλάδα, (εξ)αναγκασμένη να πουλά το κορμί της για να ζήσει.

Δεν ήθελα να το πάω στο μελό, μπορεί και να μην ήταν έτσι τα πράγματα, μπορεί να γνώριζε για την αρρώστια που κουβαλούσε και να 'θελε με κάποιον τρόπο να εκδικηθεί. Εγώ πάντως δεν την κατηγορώ. Όμως το σεξ έγινε μεταξύ δύο (ή περισσότερων ατόμων), που φέρουν την ίδια ευθύνη στο αποτέλεσμα. Είτε είναι εγκυμοσύνη είτε αφροδίσιο. Στην περίπτωση πληρωμένου σεξ, είναι οι πελάτες που συντηρούν τη βιομηχανία, όπως και σ' ο,τιδήποτε άλλο πληρώνεται για να το αποκτήσεις.

Στο Άμστερνταμ οι εκδιδόμενες γυναίκες υποχρεούνται να είναι ελεύθερες επαγγελματίες, και να κόβουν αποδείξεις. Αυτό αποτρέπει τη μαστροπεία, και τους δίνει την ελευθερία να κάνουν αυτή τη δουλειά για όσο το θέλουν. Συχνά νεαρές γυναίκες εκδίδονται κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, και μετά σταματάνε.

Κακά τα ψέματα: Όλοι πουλιόμαστε. Άλλοι πουλάμε τις ιδέες, άλλοι το μυαλό, άλλοι το σώμα μας. Όλοι, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο πουτάνες είμαστε. Κι αν δε σταματήσει το χρήμα να κυβερνάει τις ζωές μας στο ρόλο της πατρόνας, έτσι θα μείνουμε. «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω» (Γαλάτεια Καζαντζάκη)

Να βρει, θέλω, το θάρρος, το χρόνο και το χρήμα που χρειάζεται, ο συνήγορος της κοπέλας, να στείλει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανθρώπινων δικαιωμάτων τους γιατρούς που την εξέτασαν, το Χρυσοχοΐδη και όλους τους κάφρους τους εκδότες, για καταπάτηση του ιατρικού απορρήτου και προσβολή των προσωπικών δεδομένων της.

επίφαση δημοκρατίας

Δεν έχω τη δημοκρατία ως το βέλτιστο που θα μπορούσε να μας συμβεί. Θέλω να πω, τη δημοκρατία στη μορφή που μας την επιβάλλουν σήμερα. Εγώ θέλω μια δημοκρατία συμμετοχική (όχι όπως αυτή που ψευδώς υποσχέθηκε ο Παπανδρέου). Μία δημοκρατία όπου όλοι θα παίρνουν μέρος στις επιμέρους αποφάσεις (και δεν είναι ουτοπικό αυτό, και δε χρειάζεται για κάθε απόφαση να γίνονται εκλογές που θα κοστίσουν, μπορεί με καλή οργάνωση να επιτευχθεί κάτι τέτοιο μέσω internet).

Κι αν πρέπει ντε και καλά να έχουμε αντιπροσώπευση, να ψηφίζουμε πρόσωπα κι όχι κόμματα. Ακόμα κι αν υπάρχουν κόμματα-ομάδες, δεν μπορεί καθένας που διαφωνεί με την άποψη του αρχηγού να εκδιώχνεται απ' την ομάδα του. Πού είναι η δημοκρατία; Και για σημαντικά θέματα, πρέπει να ζητάνε έτσι κι αλλιώς τη συγκατάθεση του λαού με δημοψηφίσματα. Όπως για παράδειγμα για τη χρηματοδότησή τους, για την ευθύνη τους για τα διάφορα σκάνδαλα, οικονομικά και μη. Θα 'πρεπε να αλλάξει μάλιστα και το καθεστώς περί παραγραφής αδικημάτων μετά από κάποιο διάστημα.

Και δε λέω να μπούνε φυλακή όσοι έφταιξαν, όχι, το σωφρονιστικό σύστημα με απωθεί. Αλλά η δίκη θα 'πρεπε να γίνει, να φανεί ποιος είναι ο ένοχος. Και ό,τι λεφτά έκλεψε να τα δώσει πίσω. Άμεση δήμευση περιουσίας. Να σου πω εγώ για πότε ξεπληρώνεται το χρέος.

Αναφερόμενη βέβαια στην περιουσία του πολιτικού, μη νομίσει κανείς πως δεν είμαι κατά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Αλλά να, θέλω να πω μ' όλ' αυτά, πως πρέπει να ξαναδώσουμε στις λέξεις το πραγματικό τους νόημα. Δεν μπορεί να λένε ότι με την αστυνομική βία, καταπάτηση δικαιωμάτων εργαζομένων και πολιτών γενικά, περικοπές σε υγεία και παιδεία, υπερασπίζονται τη δημοκρατία.

Δεν μπορούνε να λένε για τρομοκρατία και ν' αναφέρονται σε ανθρώπους που επιτίθενται σε αστυνομικούς ή πολιτικούς. Τρομοκρατία είναι η επικράτηση του τρόμου, κι είμαι σίγουρη ότι η πλειοψηφία του κόσμου δεν είναι αυτό που φοβάται, αλλά αντίθετα, φοβάται την πείνα, τη νοσταλγία, τη μοναξιά, τη μη ικανοποίηση των βασικών αναγκών όπως για ψυχαγωγία και παιδεία. Κι ο τρόμος από την έλλειψη αυτών των τελευταίων δεν προέρχεται από αυτούς που πολεμούν το κράτος αλλά απ' το ίδιο το κράτος. «Το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης.» Ο πολιτικός θα έπρεπε να υπηρετεί τον πολίτη (όπως κι ο δημόσιος υπάλληλος). Να κι άλλη λέξη της οποίας η σημασία έχει ξεχαστεί.

Η φορολογία είναι ο τρόπος του κράτους να μαζεύει χρήματα από τους πολίτες για να οργανώνει τη διενέργεια δημόσιων έργων που θα βελτιώσουν τη ζωή του πολίτη. Τα χρήματα θα 'πρεπε να μαζεύονται πραγματικά με τα έσοδα του καθενός, και να υπάρχει ένα εισόδημα πλαφόν, κάτω από το οποίο δε θα αποδίδεις τίποτα στο κράτος. Κι όχι να μη φορολογείς εφοπλιστές ή μεγάλες επιχειρήσεις, με την δικαιολογία ότι αυτοί προσφέρουν δουλειά στον κόσμο. Η φορολόγηση δε θα 'πρεπε να γίνεται καν αναλογικά, το πλαφόν θα 'πρεπε να ισχύει και προς τα κάτω αλλά και προς τα πάνω. Δηλαδή όσοι κερδίζουν πάνω απ' το πλαφόν, θα 'πρεπε όλο το επιπλέον ποσό να αποδίδεται στο κράτος. Έτσι θα εκμηδενιστούν οι ανισότητες, αλλά και θα γίνει κατανοητό ότι το χρήμα είναι άχρηστο.

Κανένας άλλωστε δεν αξίζει περισσότερο από κάποιον άλλο. Το ίδιο αξίζει η δουλειά του επιστήμονα που προσπαθεί να βοηθήσει στην κατανόηση του κόσμου μας, το ίδιο και η δουλειά του οδοκαθαριστή που προστατεύει τη δημόσια υγεία. Το ίδιο αξιζει η δουλειά του μηχανικού που σχεδιάζει μια γέφυρα, το ίδιο και του υδραυλικού που φτιάχνει τη βρύση του σπιτιού του. Το ίδιο αξίζει η δουλειά του δασκάλου, το ίδιο και του δικαστή (που σήμερα ανταμείβεται με πολύ περισσότερα χρήματα, αλλά αν έλειπαν οι ανισότητες θα ήταν άχρηστος).

Το σύστημα βρωμάει από τη βάση του, κι η βάση όλων είναι η γλώσσα και τα εργαλεία της, οι λέξεις. Αν δεν πούμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, αν δε δούμε, ακόμα κι ετυμολογικά τι σημαίνουν και τι κουβαλάνε από πίσω τους, δεν πρόκειται να μπορέσουμε να ονειρευτούμε και να επιδιώξουμε του αδύνατο.

το ξεμπρόστιασμα του ελλείμματος δημοκρατίας

Παρακολουθώ την επικαιρότητα σχεδόν μουδιασμένη εδώ και δυο χρόνια. Δε θα δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να ψηφίσει, όχι γιατί δεν πιστεύω ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά γιατί δεν θα προτιμήσω το ανεκτό απ' το κακό. Θέλω το καλύτερο δυνατό, κι ας φαίνεται αδύνατο.

Παρ' όλ' αυτά, εύχομαι μ' όλη μου τη δύναμη να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με τα παλιά. Με όλα τα παλιά. Νοοτροπίες, πολιτικές, πελατειακές σχέσεις. Και να φύγει ο φόβος ότι οι εκβιασμοί θα πιάσουν. Κι ας ελπίσουμε ότι η μεγάλη αποχή θα δώσει σ' αυτούς που μπορούν το άλλοθι που χρειάζεται για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο έρχονται άνθρωποι στην εξουσία.

Δεν έχω σπουδάσει νομική ούτε πολιτικές επιστήμες, αλλά κι ούτε γνωρίζω με λεπτομέρεια πως λειτουργεί το εκλογικό σύστημα όσον αφορά την πολιτική εκπροσώπηση, αλλά ήταν προφανές πως κάτι δε λειτουργεί σωστά εδώ και πολλά χρόνια. Και αντίθετα με αρκετούς του χώρου, πιστεύω ότι η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος ήταν από τη μια ο τρόπος του Παπανδρέου να πει ότι αν ο λαός δε θέλει να προχωρήσω έτσι, τότε ας πάρει αυτός την απόφαση. Δε λέω πως ο Παπανδρέου το 'κανε επειδή πράγματι ήθελε να δώσει το λόγο στο λαό, γιατί αν ήταν έτσι θα το 'κανε αυτό απ' την αρχή. Όμως όλοι του χρέωναν την κατάσταση της χώρας, οπότε ήρθε εκβιαστικά στο σημείο να ζητήσει δημοψήφισμα, που είναι ένα μέσο για να πάρεις άμεσα την άποψη του λαού που συνηθίζεται σε χώρες όπως η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, αλλά όχι η μητέρα της δημοκρατίας, η Ελλάδα.

Ώστε από τόπος γέννησης της δημοκρατίας, η Ελλάδα έγινε και τόπος απαγχονισμού της. Βγήκανε όλοι να τον φάνε με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Και δεν ήταν μόνο οι σύντροφοι του κόμματος, δεν ήταν μόνο οι κυβερνήσεις των άλλων ευρωπαϊκών και μη χωρών, αλλά ο μηχανισμός προπαγάνδας των ΜΜΕ αντέδρασε πολύ γρήγορα ώστε με την ανακοίνωση να εδραιώσει στους πολίτες το αίσθημα του φόβου, εκβιάζοντάς τους να πιστέψουν ότι θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου αν λάμβανε χώρα το δημοψήφισμα, κι ότι επρόκειτο για μία εντελώς βλακώδη απόφαση του Παπανδρέου.

Δεν ξέρω αν ο Παπανδρέου πρότεινε το δημοψήφισμα για να τους ξεμπροστιάσει, αν και πιστεύω ότι το 'κανε γιατί ένιωσε πως βρέθηκε χωρίς άλλες επιλογές. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν αυτό: Ο πανικός που δημιουργήθηκε με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος ξεγύμνωσε το σαθρό σύστημα που φυσικά δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα. Άφρισαν όλοι απ' το κακό τους, άρχισαν να φτύνουν φωτιές απ' τα στόματά τους.

Πρέπει να ομολογήσω ότι μόλις άκουσα για το δημοψήφισμα, ξαφνιάστηκα. Ε, δε μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες εκλάμψεις δημοκρατίας. Ευτυχώς δε βλέπω τηλεόραση, και ειδήσεις σε βίντεο δε βλέπω ούτε μέσω internet. Μαθαίνω τα νέα από κει και εικόνα έχω μόνο μέσω ερασιτεχνικών βίντεο. Τις απόψεις των κραταίων ΜΜΕ τις μαθαίνω βέβαια, διαβάζω κάποια άρθρα των μεγαλοδημοσιογράφων (σπάνια πλέον - και ο μαζοχισμός έχει τα όριά του, ενώ άμα διαβάσεις ένα, τα άλλα αναμασούν τα ίδια λόγια). Πρέπει να γνωρίζουμε τα όπλα του εχθρού.

Μπήκα στη διαδικασία να αναρωτηθώ αν το σωστό θα ήταν να ψηφίσω στο δημοψήφισμα ή όχι. Πριν προλάβω να απαντήσω στον εαυτό μου, το δημοψήφισμα είχε αποσυρθεί. Αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι τώρα πια έχουμε τρανταχτά στοιχεία για το υπάρχον έλλειμμα δημοκρατίας. Που επισφραγίστηκε με την τοποθέτηση απευθείας από την Ευρώπη (κι όχι βέβαια από όλα τα τα μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης, γιατί η μπογιά τους δεν περνάει όλων, αλλά από αυτά που το Spiegel επισήμως (κάντε κλικ στο "Die starken sechs" - "Οι έξι δυνατοί") καλεί ως δυνατά κράτη, και κυρίως από τη Γερμανία) ενός τραπεζίτη στη θεση του αρχηγού της κυβέρνησης της Ελλάδας.

Η δε νέα κυβέρνηση ήταν ένα φτιαχτό απ' έξω μόρφωμα που περιείχε μέχρι και τύπο που στο παρελθόν με τους καλούς του φίλους φέρναν γύρες στα σοκάκια της Αθήνας τα βράδια κρατώντας τσεκούρια, μήπως και βρουν θήραμα να τσεκουριάσουν. Και φυσικά δεν έβγαιναν για κυνήγι λαγών ή αλεπούδων, αλλά ανθρώπων με διαφορετικές ιδέες, διαφορετικό χρώμα δέρματος (αν κι αυτό συχνά ήταν πολύ κοντά το δικό τους χρώμα - αλλά έκαναν πως δεν το έβλεπαν) ή διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις. (Όχι ότι αν έβγαιναν τσάρκα για κυνήγι αλεπούδων θα τους έκανε καλύτερους βέβαια.)

Ε. Και; Πέρασε σχεδόν μισός χρόνος από τότε. Τι είδαμε; Απεργίες - δακρυγόνα. Αστυνομική βία. Μαζώξεις για πικ νικ στην πλατεία - δακρυγόνα. Οι αρχηγοί των κομμάτων να ζητάνε εκλογές για να μιλήσει, λέει, ο λαός, αλλά όταν δόθηκε στο λαό η δυνατότητα να εκφράσει άμεσα τη γνώμη του με δημοψήφισμα, είπαν, δεν είναι αυτοί τρόποι να γίνονται τα πράγματα: Εκλογές, γιατί να μη γίνουν αφού τουλάχιστο το πρότερα δυνατότερο κόμμα έχει φύγει απ' τον ορίζοντα των πελατών-ψηφοφόρων, εκλογές. Εκλογές, να πάρουμε και την επιπλεόν εκλογική επιχορήγησή μας, αν και έχουμε λάβει την από το σύνταγμα κατοχυρωμένη χρηματοδότηση (φροντίσαμε και γι' αυτό!). Εκλογές, τώρα είναι η ευκαιρία μας!

Τι άλλο; Συντάξεις να μειώνονται, κι αντί να πουν ας κόψουμε όλες τις συντάξεις πάνω από 1000 ευρώ, κόβουν συντάξεις από τα 600 στα 400, λες κι αυτό θα βοηθούσε στο μάζεμα των χρημάτων που χρειάζεται για να ξεπληρωθεί το ελληνικό χρέος. Οι μισθοί, τα ίδια κι εδώ. Απολύσεις, αβέρτα. Μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν, επίσης αβέρτα. Αυτοκτονίες εδώ, αυτοκτονίες εκεί. Σαν τις επιθέσεις αυτοκτονίας των παλαιστινίων, να φοβάσαι αυτούς που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Δακρυγόνα.

Αλλά και απεργίες, προπαγάνδιση της λαϊκής βίας, συμμετοχικές δράσεις, κοινωνικοποίηση. Δακρυγόνα. Λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους, λιγότερο καυσαέριο, γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν για τ' απαραίτητα, πόσο μάλλον για βενζίνη. Αυτό δεν πειράζει, ας μάθουν οι καλομαθημένοι οδηγοί να παίρνουν το μετρό, να το περιμένουν με καφέ στην αποβάθρα. Γιατί έφταιξαν κι αυτοί. Η καθημερινότητά μας είναι αυτή που πρώτη απ' όλα δείχνει πόσο βολεμένοι είμαστε και πόσο δε μας βόλευε καθόλου να αλλάξουν τα πράγματα.

Ας ελπίσουμε ότι το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι τέτοιο που να δώσει σ' όλους να καταλάβει. Εύχομαι η πολυκατοικία των μέχρι πρότινος δημοφιλών κομμάτων να μην μπορέσει να κατοικηθεί. Και να δοθεί έτσι η συνατότητα μίας κυβέρνησης από αριστερά κόμματα, που θα κάνουν πράξη αυτά για τα οποία μιλάνε προεκλογικά. Τότε η "δημοκρατία" που μας σερβίρουν θα ξεμπροστιαστεί, γιατί θα είναι η πρώτη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με αριστερή κυβέρνηση. Και θα αφρίσουνε πάλι - εδώ έχουνε ήδη να εκβιάζουν τον κόσμο φοβούμενοι την αναρρίχηση στην κυβέρνηση της Γαλλίας του κεντροαριστερού Hollande (βλ. γερμανική κυβέρνηση).

micro/macro

There are times that no matter the quantity of things that have happened, there is really nothing to say. Everybody makes his/her own conclusions, each one kept for oneself, and each one of those conclusions alone microscopically does not make any change in the way the world keeps running. But each one of those opinions/thoughts are not worth nothing. Macroscopically they form the collective consciousness and they DO change the flow of the future.

Now, there are a lot of ways to distinguish the micro- and macro scope of things. Let a single person be the object. A satisfaction the object will get from an action of love, from reading a brilliant book or from the experience of being in a beautiful beach is something that happens here and now, therefore it should be considered as something microscopic. The happiness of being for a period of time with somebody that one loves or the experience of living a life in a beautiful city surrounded by people one appreciates would be a kind of macroscopic happiness (for the given period of time).

If all the people of the surrounding feel the same, then collective happiness is present. The most probable is that this small or big community is macroscopically happy, and the surrounding communities should tend to imitate it. This community can be then considered as a source of happiness.

The sources of happiness jump out of nowhere. Their creation is a result of a process macroscopically seen as a random Brownian motion of the molecules of a gas: the molecules are thought of as moving continuously to random directions. But in reality the creation of outbursts of happiness is due to chaotic dynamics: when the gas movement is explored microscopically, every single movement of a every single molecule is logically explained. And there comes a moment when the positions of the gas molecules have created a pattern, which contains denser areas and areas where the molecules are sparser.

Suppose that the presence of molecules represent the happy people. An area which is dense in molecules is the macroscopically happy community, what above is called as a source of happiness. The sources of happiness should tend to increase the happiness within the community, but also to serve as happiness-expanders, as their surroundings gradually become happier and transferring the collective happiness to the other surrounding communities.

This scheme is fine for me, it sounds completely sane. I cannot but think that this scheme is able to bring about happiness around the globe... until I think of the one human invention that would at least obstruct (if not completely block) the outspread of collective happiness: money.

Even so, let consciousness be in place of happiness. Collective consciousness is one thing that should be able to spread just like the collective happiness, but it cannot be hindered (at east not so easy) by money. Because consciousness is something that as long as it is present, it cannot become absent. It's like knowledge -- one cannot un-do knowledge. And if there is a single thing that seems to spread around the world during the last year is consciousness.

I know it's still too early, but I believe consciousness about who we are, what we are worth and what we really need to be happy increases. I am optimistic in the sense that I believe that all people will become happy at some future time point. I am pessimistic in the sense that I believe that it will happen after my life is over.